ห้องประชุมเงียบสนิท
เซี่ยกั๋วใช้ลำเรือลาดตระเวนเพียงลำเดียวก็จะมองข้ามระบบป้องกันทางทะเลทั้งหมดของประเทศต้าหยางได้?
มองไปทั่วโลก ไม่มีคนไหนกล้าพูดคำพูดที่เพี้ยนขนาดนี้เป็นคนที่สอง ไม่มีเด็ดขาด!
แต่ถ้อยคำเพี้ยน ๆ พวกนี้ พอย้ายมาอยู่บนปากซูโม่กลับทำให้คนเผลอๆ เชื่อโดยไม่รู้ตัว
เพราะปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับซูโม่นั้นมีมากมายเหลือเกิน จะมีเพิ่มอีกสักอย่างก็เหมือนจะรับได้ไม่ยาก
"อาจารย์ซู จำเป็นต้องทำเรื่องให้ขาดสุดขีดขนาดนี้เลยหรือ?"
ตอนนี้ฮิกกินสันถูกไล่จนมุมติดป่าว
เผชิญหน้ากับการยั่วยุของซูโม่ รับดีหรือไม่รับดี?
ถ้ารับ แล้วถ้าสกัดไม่อยู่จริง ๆ ล่ะจะทำยังไง?
แม้ฮิกกินสันจะเชื่อว่าเรื่องเพี้ยนขนาดนี้เป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อสบตาจริงจังของซูโม่เข้า ในใจก็เผลอๆ รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถ้าไม่รับ วันนี้ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เกียรติศักดิ์ของเขาก็แตกละเลี่ยนแน่นอน!
ซูโม่นั่งลงใหม่ ไขว้ขาอย่างใจเย็น "ฉันเหรอ? คุณสีกินสันก็พูดเรื่องตลกได้เก่งนะครับ ที่แท้คุณต่างหากที่กล่าวหาเท็จว่าประเทศของฉันก่อน ไหนบอกหน่อย ปล่อยให้เจ้าหน้าที่รัฐวางไฟได้ แต่ห้ามให้ชาวบ้านจุดตะเกียงหรือ?"
"คุณ…"
ฮิกกินสันทุบโต๊ะทำการหนักหน่วง อเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นท่าไม่เข้าท่า รีบกระซิบเตือน "ท่าน สติสตางค์ครับ"
ได้ยินดังนั้น ฮิกกินสันพยายามกดอารมณ์ที่กำลังจะคุมไม่อยู่ลง แววตาเย็นเยียบราวงูพิษ จ้องซูโม่บนหน้าจอไม่วางตา "ดี ถ้าอาจารย์ซูละมั่นใจขนาดนั้น งั้นฉันจะเล่นด้วยก็ได้"