เยี่ยนจิ่วซีเผลอเดาสติ สายตากวาดไปมาระหว่างทั้งสองคน ก่อนจะจับผมสลวยของตัวเองอย่างงงงวย แล้วบ่นพึมพำเบา ๆ “ทำไมต้องเป็นแก?”
มุมปากกู้เป่ย์กระตุก ทำไมมันถึงไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ล่ะ?
ตอนนี้เยี่ยนจิ่วซีควรจะหน้าเย็นชาเป็นน้ำแข็งสิ ตามปกติแล้วไม่ว่าผู้หญิงใจกว้างแค่ไหน พอรู้ว่าคนรักมีใครอื่นก็ต้องโกรธจัด
ยิ่งรักมาก ยิ่งเป็นแบบนั้น!
แต่...
“ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน?”
ได้ยินคำนี้ของกู้เป่ย์ ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้นทันที เข้าใจได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจหยั่งเชิงคำพูดของเยี่ยนจิ่วซี
เยี่ยนจิ่วซีส่ายหน้า “ไม่ควรเป็นแกหรอก มีคนที่เหมาะสมกว่าแก”
กู้เป่ย์ถามงง ๆ “จะเป็นทุกข์ร้อนใจเรื่องนี้ทำไม แกไม่โกรธเหรอ?”
“ไม่โกรธสักหน่อย”
เยี่ยนจิ่วซียกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “เพราะฉันรู้ว่ามันเรื่องปลอมไง เสี่ยวโม่ถ้าจะพาใครกลับบ้าน ต้องคุยกับฉันก่อนแน่นอน ไม่งั้นเขาไม่กล้าทำแน่”
กู้เป่ย: “...”
ได้งั้น
ตกลงว่าในใจคนนี้มันชัดเจนเหมือนกระจกเงาเลยนี่นา
ป่วยใกล้ตายยังต้องลุกขึ้นนั่งตกใจ ตกลงตัวตลกก็คือเธอเอง!
ซูโม่ไหล่สั่นไม่หยุด ยกไหล่ขึ้นเบา ๆ แล้วเหลือบมองกู้เป่ย์ “พอแล้วมั้ง โดนเปิดโปงหมดแล้ว เลิกแสดงเถอะ”
ว่าจบ เขาก็กางมือทั้งสองข้างอย่างไร้เดียงสา “เสี่ยวซี เรื่องทั้งหมดนี่พี่สาวจัดการเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน ถ้าในใจแกโกรธ ก็เอาความโกรธไปราดที่เธอเลย”
กู้เป่ย: “...”
ไร้หัวใจชะมัด!
“พี่สาว?”