"เสี่ยวโม่ อย่าโกรธไปเลยนะ"
มือเรียวทั้งสองข้างของเหยียนจิ่วซีโอบรอบคอซูโม่ พร้อมกับเอ่ยเสียงหอมกรุ่นว่า "เจ้าหน้าที่ดูแลความสงบพวกนั้นก็หวังดีนั่นแหละ แค่ทำอะไรบุ่มบ่ามไปหน่อยเท่านั้น"
ตอนนี้สมาธิของซูโม่ไม่ได้อยู่ที่เรื่องนั้นเลย ในสายตาเขามีเพียงเหยียนจิ่วซีเท่านั้น
เขาอุ้มเธอแบบเจ้าหญิง แล้วพาเหยียนจิ่วซีกลับเข้าไปในห้องชุดอีกครั้ง หายใจหอบพลางเอ่ยว่า "ที่รัก เราไปต่อกันดีไหมจ๊ะ?"
"ฉะ...ฉันก็ได้ทั้งนั้นแหละ"
ใบหน้าของเหยียนจิ่วซีแดงซ่าน น่าหลงใหลจนน้ำลายสอ
"ฮ่าๆ—"
"เราไปต่อกันเลย!"
"อื้อ~~"
อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ทั้งสองก็ขึ้นไปอยู่บนเตียง ส่วนบนพื้นก็มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่ ชวนให้คิดไปไกลไม่รู้จบ
"เฮือก—"
ซูโม่ตะลึงมองคนสวยตรงหน้า ทำเอาหลงไปชั่วขณะ
ช่างงดงามเหลือเกิน!
ทรวดทรงที่สมบูรณ์แบบ เนินอกที่ภาคภูมิ ผิวพรรณเนียนละเอียด ใบหน้าที่งามสมบูรณ์
นี่คือผลงานชิ้นเอกของสวรรค์!
และตัวเขา ก็โชคดีได้สัมผัสกับทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในโลก...
"เสี่ยวโม่ มีที่ไหนจ้องคนอื่นแบบนี้เล่า?"
เหยียนจิ่วซีเอามือปิดหน้าเอาไว้ เพราะความอาย เรือนร่างทั้งตัวจึงกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ
ซูโม่กลืนน้ำลายแล้วหัวเราะตื่นเต้น "อย่าโทษฉันเลย ก็เพราะเสี่ยวซีของฉันมันน่าหลงใหลเกินไปนี่นา!"
"พูดมากน่า"
เหยียนจิ่วซีเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "เสี่ยวโม่ ฉะ...ฉันพร้อมแล้วนะ"
"น้องสาวอย่าได้กลัวไปเลย เดี๋ยวพี่ชายจะรักเจ้าให้เต็มที่เลย!" ซูโม่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
"พี่ชาย เบา ๆ หน่อยนะ..." เรือนร่างของเหยียนจิ่วซีเกร็งขึ้น ตอนนี้เธอตื่นเต้นมาก
"ที่รัก ฉันมาแล้วนะ!"
"อื้ม"
"เจ้าหมอนั่นโทรมาอีกแล้ว..."
ในจังหวะที่ซูโม่กำลังจะเข้าสู่ทางเข้าลี้ลับนั้น ทันใดนั้น ก็มีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้เขาสะดุ้งจนต้องหดคอ
"เสี่ยวโม่ ทำไมนายไม่...ปิดเครื่องเสียล่ะ?"
บรรยากาศถูกทำลายครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงตอนนี้ เหยียนจิ่วซีแทบอยากร้องไห้