ในห้องถ่ายทอดสดผู้ชมออนไลน์ต่างลุกลี้ลุกลนกันเป็นที่เรียบร้อย
ถึงแม้ชาวเน็ตเกือบร้อยละเก้าสิบเก้าจะไม่เข้าใจในรายการแข่งขันนี้เลยสักนิด แต่ความฮึกเหิมก็ไม่อาจหยุดยั้งได้
"กรูสั่ง พุ่งเลย! เล่นงานไอ้นี่ให้ราบคาบ!"
"สู้ๆ!"
"ซูโม่ต้องชนะ!"
"ขอถามแซะๆ หน่อย มีใครรู้ไหมว่านี่มันแข่งกันทำอะไร ทำไมต้องสร้างหุ่นยนต์ด้วยเนี่ย?"
……
บนเวที
ไมเคิลกำลังควักชิ้นส่วนต่างๆ อย่างรวดเร็วตามแบบร่างโปรแกรมในหัว ควักไปพร้อมกับประกอบไปด้วย ยุ่งอยู่คนเดียวอย่างสนุกมือ
แอบเงยหน้าแอบแลมองไปทางซูโม่สักครั้ง พอเห็นความเร็วในการพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดที่เร็วจนน่าเมื่อยตา ก็เบิกตากว้างทันที
เฮ้ย——
นี่มันเขียนโปรแกรมกันเหรอ?
มาหลอกกันหรือไง!
เร็วแบบนี้ จะเขียนออกมาได้โปรแกรมอะไรฟระ!
ความประหลาดใจชั่ววูบผ่านไป ใบหน้าของไมเคิลก็ลอยเต็มไปด้วยความมั่นใจหนาฉา
ภาพตรงนี้ถูกกล้องจับไป และทำให้ห้องถ่ายทอดสดระเบิดด้วยความคิดเห็นมากมายทันที ไม่สิ จริงๆ แล้วเรียกว่าการล้อเลียนยังจะตรงกว่า
"ว้าย! ไอ้นี่หน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ชะมัด!"
"อืม~~~ ยิ้มเจ้าเล่ห์ต้นตำรับเลยแก!"
"ไอ้นี่มันคงคิดว่าตัวเองยังมีหวังชนะในการแข่งขันนี้สินะ?"
"กินเหล้ากี่มื้อถึงเมาขนาดนี้!"
……
สำหรับชาวเน็ตเซี่ยกั๋วแล้ว พวกเขาเชื่อในตัวซูโม่แบบไร้เงื่อนไขว่าเขาจะชนะ
ไม่มีทางเลี่ยงได้ เพราะผ่านปฏิหาริย์ทีละอย่างสองอย่างมาตลอด ซูโม่ในใจพวกเขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับพระเจ้าไปแล้ว