เสียงปรบมือจาลาลง
นักข่าวสื่อมวลชนในสถานที่เกิดเหตุทุกคนต่างรีบเผยแพร่บทความที่เตรียมไว้แต่แรกออกไปในทันที
ก่อนจะเดินทางมา นักข่าวเหล่านี้ก็เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่แล้ว
ไม่ว่าหลูหว่างโยวจะผ่านการประเมินนักคณิตศาสตร์ระดับห้าหรือไม่ พวกเขาก็จะเผยแพร่ข่าวออกไปทันที
หลูหว่างโยวก้มศีรษะลงเล็กน้อย กล่าวขอบคุณต่อกล้อง
ไอเอิร์ดกดความคิดมากมายในใจเอาไว้
มาถึงขั้นตอนนี้แล้ว เขาก็ทำได้แค่ดำเนินการสัมภาษณ์หลูหว่างโยวตามขั้นตอน
เนื้อหาการประเมินกำหนดโดยกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติ
ภายใต้สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน หลูหว่างโยวกลับผ่านการประเมินไปได้อย่างปฏิหาริย์ ไม่ว่าในใจเขาจะไม่เต็มใจแค่ไหน
เขาก็ต้อง… ยอมรับ!!!
"ฮืม——"
ไอเอิร์ดล้างคอเบา ๆ ถือไมค์เดินไปยืนข้างหลูหว่างโยว ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเทียม
"คุณครูลู่ ขอให้พูดถึงความรู้สึกในตอนนี้หน่อยครับ"
"ดีใจ"
"แล้วอะไรอีกครับ?"
"มีความสุข"
"เอ่อ……ไม่มีอย่างอื่นอีกเหรอครับ?"
"ตื่นเต้น"
"……"
ไอเอิร์ดมองหลูหว่างโยวที่หน้านิ่งเฉย มุมปากกระตุกเบา ๆ
สีหน้าแบบนี้เรียกว่าตื่นเต้น?
ล้อกันเล่นใช่ไหม!
"เอ่อ…คุณครูลู่ ก่อนอื่นขอแสดงความยินดีที่ท่านกลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าคนที่สองของเซี่ยกั๋ว และเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าที่ยังมีชีวิตอยู่คนที่สาม ตลอดการเดินทางบนเส้นทางคณิตศาสตร์ ท่านอยากขอบคุณใครมากที่สุดครับ?"
"อยากขอบคุณมากที่สุดเหรอ?"
หลูหว่างโยวเงยตามองไปยังซูโม่ในแถวแรกโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้า
"เรื่องนี้ไม่ต้องคิดเลย ย่อมเป็นอาจารย์ซูโม่อย่างแน่นอน ก่อนจะได้พบกับอาจารย์ซูโม่ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าได้ ระดับสี่น่าจะคือขีดจำกัดของฉันแล้ว"