“แกมาจากไหนได้ความมั่นใจแบบนี้? คิดว่าฉันซื้อให้แกจริงเหรอ?”
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที ดูหม่นหมองอยู่ครู่หนึ่ง น่าสมเพชชะมัด
แต่ก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น แป๊ะเดียวหญิงสาวก็กลับมาอ้อนหอมจู๋จี๋อีกครั้ง “ที่รัก ไม่ว่าจะซื้อให้ฉันหรือไม่ก็ตาม ราคานี้สูงเกินไปแล้ว เกินมูลค่าจริงของลูกแก้วผลึกดวงนี้ไปมาก ถอยตัวออกก่อนจะรอบคอบกว่า”
คิ้วของชายหนุ่มขมวดแน่น ในหัวกำลังสู้รบระหว่างเหตุกับผล ชั่งน้ำหนักได้เสียของการประมูลต่อ
สุดท้ายเขาก็ถอนใจอย่างจำใจ ดึงหญิงสาวมานั่งลงบนตัก มือสองข้างเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างงามของเธอ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ภูเขาคู่นั้น
ฝีมือของชายหนุ่มรุนแรงมาก เหมือนจะเอาความไม่พอใจในใจระบายออกมาให้หมดเปื้อน ไม่มีแววของความเอ็นดูเอาใจใส่เลยสักนิด
ทันใดนั้นเสียงครางแหลมเสียวก็ดังขึ้นทั่วห้อง…
ในห้องบรรยายพิเศษหมายเลขสอง
เหยียนจิ่วซีมองราคาบนจอยักษ์ แล้วเงยหน้าขึ้นมองซูโม่ บ่นพึมพำเบา ๆ ว่า “ทำไมยังเป็นห้องหนึ่งอีกล่ะ รวยกันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ซูโม่ตบบ่าของเหยียนจิ่วซีเบา ๆ เขาหรี่ตามองจอยักษ์ พูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่เป็นไร ครั้งนี้เล่นด้วยเขาให้สนุกไปเลย ลูกแก้วผลึกดวงนี้ไม่มีใครแย่งไปได้หรอก ออกราคาเลย”
เหยียนจิ่วซีกะพริบตาปริบ ๆ ถามอย่างลองดี “เสี่ยวโม่ เราจะออกราคาเท่าไหร่?”
มุมปากซูโม่ยกขึ้น “ถ้าจะเล่นกับเจ้าห้องหนึ่งแล้วล่ะก็ ไม่ต้องอ้อมค้อมอะไรอีก”
เขายิ้มแฉ่งเอ่ยขึ้น “เปิดมาสิบพันล้านก่อน”
เงินเหรอ? เขาก็มี!
แม่ของเหยียน: “….”
แม่ของซู: “….”
สิบพันล้าน?
นะ…นี่มันคือคำพูดของมนุษย์หรือเปล่าเนี่ย?