“เอิ่ม—”
“เชิญกรรมการทุกท่านครับ?”
นิวเอลเป็นฝ่ายเตือนว่า “ขอให้กรรมการทุกท่านให้คะแนนอาจารย์ซูด้วยครับ”
ได้รับการเตือน เหล่ากรรมการที่เชื่อมต่อสายก็ได้สติกันทีละคน แล้วสิ่งแรกที่ทำก็คือถอดหายใจยาว
ไม่ผิดคาดจริง ๆ คนรุ่นหลังเก่งกว่าคนรุ่นก่อนเสมอ
พวกคนเฒ่าอย่างพวกเขาโดนซูโม่ฟาดลงไปกองอยู่บนชายหาดซะแล้ว
ที่แถมคือโดนฟาดจนนับไม่ได้เลย แม้แต่ลมหายใจสุดท้ายยังไม่ให้เหลือ!
ถอนใจก็ถอนใจ แต่ให้คะแนนก็ยังต้องให้
กรรมการทีละคนทีละคนก็เผยคะแนนของตัวเองออกมา
1 คะแนน, 1 คะแนน...
ความรู้สึกที่คุ้นเคยก็กลับมาอีกแล้ว
1 คะแนนทั้งแถว!!!
พอดีวินาทีนั้นเอง จอภาพใหญ่ก็ปรากฏเลข 100 สีแดงฉานอีกครั้ง
เต็มคะแนน
ก็ยังเป็นเต็มคะแนนอีก...
คะแนนนี้ทำให้ผู้เข้ารอบอีกสี่คนอึ้งไปตาม ๆ กัน
บ้าอะไรวะ!
ให้ซูโม่ออกคนสุดท้ายไม่ได้เหรอ???
ทำแบบนี้ แล้วการให้คะแนนของพวกเขาจะยังมีความสำคัญอยู่ไหม?
ประกาศว่าซูโม่ได้รางวัลเลยจะได้ง่ายกว่า!
เหล่าผู้คนที่นั่งอยู่ข้างล่างเวที ต่างหน้าตายเย็นเฉย
ตัวเองตอนนี้รู้สึกอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน
จะว่าอิจฉาก็อิจฉา
จะว่าตะลึงก็...จริง ๆ แล้วไม่เท่าไร...
เพราะพวกเขาชาไปหมดแล้ว!
รางวัลโนเบลทั้งหมดมีแค่ห้าสาขา ณ ตอนนี้ ซูโม่คนเดียวก็คว้าไปแล้วถึงสี่สาขา
นี่...
จะเอาให้กวาดหมดทั้งงานกันแน่เหรอ?
ฟ้าเอ๋ย แผ่นดินเอ๋ย ขอให้รับปีศาจตนนี้กลับไปซะทีเถิด!
ตราบใดที่ซูโม่ยังอยู่ คนธรรมดาอย่างพวกเขาก็เล่นไม่ลงจริง ๆ o(╥﹏╥)o!
“เอิ่ม—”
นิวเอลก็รู้สึกตัวว่าสถานการณ์แบบนี้มันไม่เป็นธรรมกับอีกสี่คนที่เหลือ รีบพูดแก้สถานการณ์ว่า “ผลงานของอาจารย์ซูโม่ก็ยอดเยี่ยมมากครับ แต่ผมเชื่อว่าผลงานของอาจารย์ทุกท่านที่เหลือก็คงไม่เลว ต่อไปขอเชิญกรรมการทุกท่านให้คะแนนอาจารย์นีเซ ฮันเทอร์ครับ”