พื้นข้างเครื่องตัดหินปูผ้าสีแดงหนาไว้เรียบร้อยแล้ว
คนงานหลายคนค่อย ๆ ยกหินดิบที่ตัดออกมาหนึ่งในสามลงจากเครื่องอย่างระมัดระวัง
หน้าตัดเปิดเผยสู่สายตาทุกคนทันที ฝูงชนพากันฮือฮา
พอเห็นหน้าตัดหินดิบ หูลี่กับเจ้าซิ่งก็หน้าถอดสีอย่างแรง
หน้าตัดหินดิบที่พื้นขาวนวล น้ำไม่พอ ชัดเจนว่าเป็นเพราะหินดิบก่อตัวน้อยเกินไป ทำให้เนื้อในหยกยังไม่ถึงขั้นดีที่สุด
ถึงหยกแบบนี้จะขายได้ แต่มูลค่าตลาดก็ต่ำมาก
ที่สำคัญคือ แถบสีที่ผิวหินดิบซึมลงไปไม่ถึงหนึ่งเซนฯ อย่างมากก็เอาไปขัดทำป้ายได้ไม่กี่อัน
ส่วนกำไลล่ะ?
คงเอามาทำไม่ได้สักวง!
นี่มันเจียระไนได้ขยะชัด ๆ แถมขยะสุด ๆ ไปเลย!
ฝูงชนที่มุงดูเริ่มซุบซิบเบา ๆ
“เฮ้ย แค่นี้เอง?”
“หินดิบห้าร้อยล้านตัดออกมาแล้วห่วยจัง!”
“คราวนี้หูลี่ขาดทุนยับเลย ห้าร้อยล้านนะ คงเสียใจไปอีกนาน”
“แถบสีอยู่แค่ผิว จบเห่แล้ว!”
“เนื้อในหยกข้างในยังอ่อนไป ไม่มีค่าเลย!”
……
หูลี่กำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เลือดในหน้าเหือดหาย
นี่มันห้าร้อยล้านนะ!
หายไปดื้อ ๆ แบบนี้?
ตอนนี้หูลี่รู้สึกแค่อึดอัดหน้าอก ทั้งตัวสั่นไปหมด
เจ้าซิ่งพอเห็นหน้าตัดหินดิบ หน้าก็เขียว ๆ แดง ๆ เขาเป็นเซียนพนันหินที่หูลี่จ้างมาแพง ๆ ผลคือหินดิบก้อนนี้ทำให้หูลี่ขาดทุนห้าร้อยล้าน