“ไม่ได้!”
ได้ยินคำตอบแบบนี้ ใบหน้าของปั๋วชุนจวินก็อึ้งค้างไปชั่วขณะ แถมความอึ้งนั้นยังแฝงความแปลกใจอีกชั้นหนึ่ง
ย้อนไปไม่ว่าเรื่องอะไร ซูโม่แทบจะตอบตกลงให้ทุกครั้ง
กระทั่งแบบแปลนชุดเกราะรบเดี่ยว ยังส่งต่อให้ฝ่ายวิศวกรรมไปแล้ว
ครั้งนี้เป็นเรื่องเครื่องปฏิกรณ์ เขาคิดว่าแค่พูดออกไป ซูโม่ต้องพยักหน้ารับแน่ ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าจะโดนปฏิเสธ
ซูโม่พยักหน้าให้ปั๋วชุนจวิน ใบหน้าแสดงความขอโทษ แล้วอธิบายว่า “รัฐมนตรีปั๋ว เรื่องเครื่องปฏิกรณ์ครั้งนี้ มอบให้ฝ่ายท่านไม่ได้จริง ๆ”
“ถ้าเป็นเครื่องปฏิกรณ์เดี่ยว ๆ พลังทำลายยังอยู่ในระดับที่รับได้ แต่ถ้านำมาซ้อนทับกัน มันจะน่ากลัวยิ่งกว่าอาวุธนิวเคลียร์เสียอีก”
“การส่งมอบให้ท่าน เท่ากับถูกบันทึกเข้ารายชื่ออาวุธประจำการ อาวุธระดับนี้ ยังไม่ให้มันปรากฏตัวออกมาดีกว่า”
ปั๋วชุนจวินแหวกว่าน้ำลายสองสามครั้ง แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา
เขาชำเลืองมองกล่องไม้ที่บรรจุเครื่องปฏิกรณ์อยู่ด้านไกล แล้วถอนใจเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที การดัดแปลงยืดเยื้อยาวต่อไปจนถึงเที่ยงวันก่อนครึ่ง
“ขอรายงาน!”
“ว่ามา”
“แผนดัดแปลงเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ ผ่านการทดสอบแล้วไม่พบปัญหาใด ๆ”
“โอเค รับทราบ”
ปั๋วชุนจวินหันตัวไปยังซูโม่ที่นั่งหลับตาพักสายตาอยู่ แล้วเอ่ยขึ้น “อาจารย์ซู ทางนี้จบเรียบร้อยแล้วครับ”
ซูโม่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เงยหน้ามองท้องฟ้า
ตอนนี้เที่ยงวันแล้ว ตามปกติต้องเป็นพระอาทิตย์เฉียงฟ้าสิ แต่เพราะพายุ ‘ซื่อไห่’ กำลังจะมาเยือน ทำให้ฟ้ามืดครึ้มจนถ้าไม่ดูเวลา คงหลงคิดว่าเพิ่งหกถึงเจ็ดโมงเช้า