"เข้ามาเถอะ"
ได้ยินเสียงของท่านเฉิน ซูโม่ก็ดึงมือเหยียนจิ่วซีเดินผลักประตูเข้าไป
พอเห็นทั้งสองคน ท่านเฉินก็วางเอกสารในมือลง ยิ้มอย่างเมตตายิ่ง "สาวน้อย ไม่ได้เจอกันพักเดียวก็สวยขึ้นอีกแล้ว รอวันแต่งงานกับซูโม่เมื่อไหร่ ฉันคนแก่คนนี้จะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้แน่นอน"
เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน "ท่านเฉิน ท่านไม่ได้แก่เลยสักนิด เห็นอยู่ว่ายังหนุ่มขนาดนี้"
"ฮ่าๆ—"
ท่านเฉินยิ้มหน้าบาน "ก็ยังเป็นปากหวานคนนี้แหละที่น่าฟัง"
พูดพลาง สายตาของเขาก็พลันมองไปทางซูโม่ "ไม่เหมือนเด็กนี่ เอาแต่นึกอยากทำให้ฉันหัวเสียทั้งวัน รู้ด้วยว่าชาติก่อนดันไปทำบุญอะไรไว้ ถึงได้ครองใจเด็กสาวอย่างเธอได้"
"ผมว่า ท่านแก่พอได้แล้วนะครับ?"
ซูโม่กระตุกมุมปาก ทำหน้าสิ้นหวังสุดๆ ยื่นสมุดบัญชีในมือขึ้นมาโยกไปมา "วันนี้ผมทำรายได้เข้าประเทศเท่ากับภาษีสามปีเลยนะ ไม่ชมสักคำ แถมยังมาว่ากันอีกเหรอ?"
"หา?"
ท่านเฉินงงไปชั่วขณะ จ้องซูโม่ด้วยสีหน้าไม่เชื่อ "พูดว่าอะไรนะ?"
ซูโม่หัวเราะแหะๆ ขยิบตาให้เหยียนจิ่วซี แล้ววางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้า "ท่านลองเปิดดูเองก็รู้"
ท่านเฉินรีบหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาดู ตาค่อยๆ โตขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นชา
ตอนเช้าที่รู้แผนการของซูโม่ พูดจริงๆ เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก
เซี่ยกั๋วขาดเงินหรือ?
ขาดสิ!
จะว่าไป ใครจะไปรังเกียจเงินมาก?
อีกอย่าง เซี่ยกั๋วช่วงหลายปีที่ผ่านมาโตเร็วเกินไป เงินแบบนี้ยิ่งมากยิ่งดี