“อะไรนะ เสี่ยวโม่ เห็นข่าวพายุไต้ฝุ่น ‘ไต้ฝุ่นซื่อไห่’ บนโลกออนไลน์แล้วหรือยัง”
“……”
“เห็นแล้ว รีบแจ้งพ่อกับแม่ด้วย ให้ตั้งรับมาก่อน พายุครั้งนี้แรงกว่าพายุที่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์มาก ๆ ห้ามประมาทเด็ดขาด”
“เรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วง”
เหยียนจิ่วซียิ้มเบา ๆ แล้วอธิบาย “ข่าวนี้แม่บอกฉันเอง ให้กลับบ้านไปนั่งรอ ที่บ้านมีห้องลับใต้ดิน ถ้าพายุมาถึง เราจะหลบลงไปในห้องลับ ไม่ต้องเป็นห่วง”
“กลับกันนะ เธอตัวเองต่างหาก อยู่ตี้ตูคนเดียวต้องระวังตัวให้ดี ห้ามมองข้ามเรื่องนี้เด็ดขาด”
คำพูดของเหยียนจิ่วซีไหลผ่านเข้ามาในใจของซูโม่เหมือนลำธารเล็ก ๆ เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วถาม “สาว รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ตี้ตูทำอะไรอยู่”
“ทำอะไร” เหยียนจิ่วซีนั่งตัวตรง ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้
จริง ๆ ถ้าซูโม่ไม่เปิดประเด็นเอง เธอก็จะไม่เอ่ยถาม เพราะด้วยฐานะและตำแหน่งของซูโม่ตอนนี้ เรื่องที่จะทำให้เขาต้องขยับตัว ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ อย่างแน่นอน
เรื่องแบบนี้ส่วนใหญ่มักเป็นความลับขั้นสูงสุด
แต่ถ้าซูโม่เล่าให้ฟังเอง เธอก็ยินดีรับฟัง
“สามีของน้องตอนนี้กำลังศึกษาแผนรับมือพายุไต้ฝุ่นอยู่ ขึ้นมาสั่งการมาเป็นคำสั่งเด็ดขาดเลยนะ ว่าก่อนตีสองของพรุ่งนี้ ต้องเสนอมาตรการรับมือที่ใช้ได้จริง”
“เอ๊ะ”
ได้ยินดังนั้น เหยียนจิ่วซีแลบริมฝีปากสีชาดเล็กน้อย ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
แผนรับมือพายุไต้ฝุ่นเหรอ?