พิธีมอบรางวัลจบลงแค่นั้น
ซูโม่ก็ถูกสื่อมวลชนล้อมกรอบซ้อนกันถึงสามชั้นในพริบตา
"อาจารย์ซูคะ ขอถามความรู้สึกตอนนี้หน่อยค่ะ"
"อาจารย์ซูครับ ขอถามหน่อยว่าเดินมาถึงจุดนี้ได้ยังไงครับ"
"อาจารย์ซู..."
...
เผชิญหน้ากับคำถามที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ยั้ง ซูโม่แทบปวดหัวตาย
พูดตามตรง เขาไม่ชอบต่อกรกับนักข่าวเอาซะเลย
สรุปสั้น ๆ คำเดียว
ยุ่ง!
ตอนนี้ถูกล้อมแน่นขนัดแบบนี้ หนีก็ไม่รอด...
เขายกมือขวากดลงเบา ๆ แล้วตะโกนว่า "ทุกคนเงียบก่อน ถ้าถามพร้อมกันแบบนี้ ผมก็ไม่รู้จะตอบคำถามใคร"
"งั้นแบบนี้นะ ไล่คิวถามกันไป คนละหนึ่งคำถาม"
ประโยคนี้ออกไป ใบหน้านักข่าวทุกคนก็ยิ้มแฉ่งเป็นดอกไม้บาน
นักข่าวต่างชาติยังไม่เป็นไร แต่นักข่าวเซี่ยกั๋วต่างแอบดีใจจนตาเป็นประกาย
พวกเขาต่อกรกับซูโม่มาไม่น้อย แต่ซูโม่ไม่เคยสนใจการสัมภาษณ์เอาซะเลย
ไม่ก็เมิน ไม่ก็ตอบกวน ๆ สองประโยคแล้วจบ
ตอนนี้ได้ยินว่าซูโม่ยอมให้สัมภาษณ์ ทุกคนแอบอดสลดในใจ
พระอาทิตย์ตกทางทิศตะวันออกแล้ว!
"อาจารย์ซูคะ เขาว่ากันว่าคนละอาชีพก็เหมือนคนละภูเขา ขอถามว่าอาจารย์ข้ามไปหลายสาขาได้ยังไง แถมยังทำผลงานเด่นระดับนี้ได้อีกด้วยคะ"
"อ๋อ เรื่องนี้เหรอ จริง ๆ ก็ง่าย ๆ นะ"
ซูโม่พูดเรียบ ๆ "เพราะฉลาดไง"
"......"
"คนต่อไป"
"อาจารย์ซูครับ ขอถามไอคิวของอาจารย์ได้ไหมครับ"
"ไม่เคยวัด แล้วของแบบนั้นสำคัญเหรอ"
"......"
"คนต่อไป!"
"อาจารย์ซูคะ อาจารย์กวาดรางวัลโนเบลของปีนี้มาครบทุกสาขา ขอถามความรู้สึกตอนนี้หน่อยค่ะ"