“ห้ามมองนะ!”
ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่เหยียนจิ่วซีก็ไม่ได้ทำท่าจะไล่ซูโม่ออกจากห้องสักนิด หน้าแดงซ่านแล้ววางผ้าห่มลง ก้มเก็บเสื้อผ้าบนพรมมาใส่ตัวอย่างเนิบนาบ
ซูโม่เอามือเท้าคาง มองตาไม่กระพริบ หวาดเสียวจะพลาดแม้แต่เสี้ยววิ
สวย!
โคตรสวย!
พอเหยียนจิ่วซีแต่งตัวเสร็จ ซูโม่ยังเหม่อลอย ตั้งสติกลับมาไม่ได้ตั้งนาน
“เสี่ยวโม่ ตื่นได้แล้ว!”
เห็นซูโม่นั่งนิ่งบนเตียง เหยียนจิ่วซีค้อนให้หมับ ใบหน้ากลมปุ๊กนั่นน่ารักจนไม่รู้จะบรรยายยังไงเลย
“ครับผม!”
ซูโม่ยิ้มกริ่ม สามทีห้าทีก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ทั้งหมดไม่เกินครึ่งนาที
ตื่นแล้วทั้งสองก็จัดการเก็บข้าวของ
ออกจากโรงแรมก็มุ่งหน้าไปสนามบินตี้ตูเลย
บ่ายสองโมงพวกเขาก็กลับถึงหลินไห่
แม่ของเหยียนรออยู่นานแล้ว พอเจอหน้าก็ถามทันที: “รับใบปริญญามาหรือยัง?”
“นี่คะ ดูสิ”
เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ แล้วหยิบใบปริญญาของเธอกับซูโม่ออกจากกระเป๋า
แม่ของเหยียนรับไปดู ยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง
ไม่ว่าจะยังไง มหา'ลัยชิงหัวก็คือสถาบันอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋ว การที่ลูกสาวได้ใบปริญญาจากชิงหัวเป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวง
“เสี่ยวโม่ ลูกกับเสี่ยวซียังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?”
แม่ของเหยียนขับรถพลางพูดว่า “คุณน้าหนิงเขาทำกับข้าวรอไว้ที่บ้านตั้งหลายอย่าง วันนี้พวกเราสองคนโชคดีแล้ว”