อุทิศร่างกายเป็นการตอบแทน?
เหยียนจิ่วซีได้ยินสี่คำนี้ ใบหน้างามก็แดงราวกับแอปเปิลสุกงอมจนน่าอยากกัด ยั่วน้ำลายสุด ๆ
ถึงแม้ว่าเหยียนจิ่วซีจะอยากตอบตกลงมาก แต่เพราะความเขินอายแบบเด็กสาว ตอนที่คำพูดมาถึงปาก เธอกลับรู้สึกอายเกินกว่าจะพูดออกไป
ซูโม่ยิ้มทะเล้น แอบจับมือเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีไว้
“สาวน้อย เธอไม่พูด ฉันจะถือว่าเธอตกลงนะ”
ได้ยินดังนั้น เหยียนจิ่วซีก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงออกมา ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหวานชื่น
……
ตอนกลางวัน
เพราะช่วงบ่ายและค่ำไม่มีเรียน ภายใต้ข้อเสนอของจ้าวเทียนและจ้าวหลิงเอ๋อ หอ 403 กับหอ 506 ก็เลยจัดเลี้ยงสังสรรค์กัน
ส่วนสถานที่?
มีเส้นสายอย่างจ้าวเทียนอยู่แล้ว จะต้องเลือกชิปิ่นเซวียนเป็นที่แรกสิ!
……
“หัวหน้า แกพาคุณหนูเหยียนมาเสียที ไม่มาฉันจะโทรตามแล้วนะ”
ซูโม่จูงมือเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซี พอเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว จ้าวเทียนก็บ่นอมในใจทันที
ในสองหอ คนอื่นอีกหกคนมาพร้อมกันหมดแล้ว เหลือแค่รอซูโม่กับเหยียนจิ่วซีสองคน
“ขอโทษที มีธุระนิดหน่อยเลยช้า”
ซูโม่ยิ้มจาง ๆ แล้วอธิบายไปหนึ่งประโยค
เหยียนจิ่วซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้างามก็ฉายแววแดงระเรื่อขึ้นมา
ถ้าเมื่อกี้ที่ห้องค้นคว้า ซูโม่ไม่ได้แกล้งเธอ พวกเขาสองคนก็คงไม่มาสายหรอก…
ตอนที่อันหรานเห็นซูโม่ครั้งแรก สีหน้าก็ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย
เพียงแต่ว่า เธอปิดซ่อนได้ดี ไม่มีใครสังเกตเห็นแววดีใจและความไม่ยอมที่แวบผ่านมาในดวงตาของเธอ