สามคนเดินกลับมาถึงห้องอำนวยการของท่านเฉิน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบไม่มีใครพูดอะไร
อยากจะเปิดปากบ้างล่ะ ทั้งคู่ แต่ก็นึกไม่ออกว่าช่วงเวลาแบบนี้ควรพูดอะไรดี
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังกระหรี่ขึ้น ทำลายความเงียบทิ้ง
ท่านเฉินลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบหูฟังขึ้นมาแนบหู
"ท่านเฉิน มีเรื่องน่ายินดีมาก!"
"รัฐมนตรีปั๋ว มีอะไรทำให้อาการดีขนาดนั้นเชียว?"
เสียงของไป๋ชุนจวินนั้น ท่านเฉินจะไม่รู้จักได้ยังไง จึงยิ้มแล้วถามเล่น ๆ ว่า "ไม่ใช่ว่าฝ่ายวิจัยพัฒนาของพวกเธอสร้างอาวุธที่เหนือกว่าปืนใหญ่เลเซอร์อนุภาคขึ้นมาได้หรอกนะ?"
"เอ๊ก ๆ —"
ปลายสายดังเสียงไอติดกันต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าไป๋ชุนจวินสำลักคำพูดนี้เข้าไปเต็ม ๆ รีบตอบกลับทันที "ท่านเฉิน อย่าแซวผมเลย ผมมีความสามารถขนาดนั้นที่ไหน เรื่องนี้ต้องให้ครูซูจัดการเท่านั้น นอกจากเขา ทั้งโลกไม่มีใครทำได้อีกแล้ว"
"รัฐมนตรีปั๋วชื่นชมซูโม่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ท่านเฉินกดโหมดลำโพง วางเครื่องไว้บนโต๊ะ แล้วขมวดคิ้วใส่ซูโม่ ก่อนจะแซวต่อ "ฝ่ายวิจัยพัฒนาด้านทหารของพวกเธอมีคนเก่งกาจกันตั้งมากมาย ยังจะสู้ซูโม่คนเดียวไม่ได้อีกเหรอ?"
"แน่นอนว่าสู้ไม่ได้!"
ไป๋ชุนจวินตอบทันควันโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
เสียงของเขาแผดเผาไปด้วยความตื่นเต้น "ในสายตาผม ครูซูมีความรอบรู้ครอบฟ้าคลอบแผ่นดิน คนธรรมดาเดินดินอย่างพวกเราจะมีสิทธิ์ไปเทียบเคียงได้อย่างไร แถมฝ่ายวิจัยพัฒนารวมกันทั้งหมดก็เทียบเท่านิ้วก้อยของครูซูไม่ได้แม้แต่อันเดียว"