"ดีงามพระรามแปด!"
เหยียนจิ่วซีตอบอย่างจริงจังสุดๆ ต่อให้ซูโม่ไม่มีสถานะตอนนี้ เขาก็คือฮีโร่ในดวงใจของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะอย่างนี้ ตอนนั้นเธอคงไม่ตอบตกลงเวลาซูโม่สารภาพรักหรอก
ซูโม่หัวเราะลั่น ดึงเหยียนจิ่วซีเข้ามาในอ้อมกอดทันที ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันเงียบสงบและงดงามนี้
"อ้อ เสี่ยวซี เมื่อกี้ตอนเดินลงมาชั้นล่างฉันเห็นป้ายผ้าแขวนหน้าโรงเรียน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" ผ่านไปสักพัก ซูโม่นึกถึงป้ายผ้าที่หน้าโรงเรียนขึ้นมาได้ เลยถามไปส่งๆ
"เสี่ยวโม่ นายยังไม่รู้อีกเหรอ?" เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน ดวงตาเต็มไปด้วยประกายภูมิใจ
"อะไรเหรอ?"
"ตอนเที่ยงคืนวันนี้ มีประกาศอันดับมหาวิทยาลัยโลกแล้ว นายทายสิว่ามหา'ลัยชิงหัวของเราได้ที่เท่าไหร่?"
"โอ้?"
ซูโม่ชะงักไป รีบหยิบมือถือออกมาดูวันที่ พอเห็นวันที่บนหน้าจอ ก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากตัวเอง วันนี้มัวแต่ยุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย อดยิ้มเจื่อนๆ ไม่ได้ "ช่วงนี้ยุ่งจนหัวหมุน เลยลืมเรื่องนี้ไปเลย มหาวิทยาลัยเราได้อันดับที่เท่าไหร่?"
"ทายดูก่อนสิ" เหยียนจิ่วซีทำแก้มป่องจนเห็นลักยิ้มน้อยๆ ทั้งน่ารักทั้งขี้เล่น
"อยากให้ฉันทายขนาดนี้เลยเหรอ? ดูท่าอันดับคงจะขยับขึ้นเยอะเลยล่ะสิ"
ซูโม่ยิ้มเบาๆ ก้มหน้าครุ่นคิดสักพัก แล้วถามลองเชิง "ที่สาม?"
"ผิด!"
เหยียนจิ่วซีซบศีรษะลงบนอกซูโม่ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงและหนักแน่น แล้วพูดเบาๆ ว่า "มหา'ลัยชิงหัวของเราได้ที่สี่ ทะยานขึ้นมาถึงสิบสี่อันดับ ทำลายสถิติเดิมของกาเม่ยเล่อ ทางมหาวิทยาลัยจัดแจงแขวนป้ายผ้าตั้งแต่เมื่อคืนเลย"