"พูดที่คุณพูดไปเมื่อกี้... พูดอีกทีสิ!"
"คือว่า... ตอนแรกเป้าหมายของผมคือพัฒนาเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นห้า ซึ่งกระบวนการพัฒนาทั้งหมดก็ราบรื่นมาก แทบจะไม่เจอปัญหาทางเทคนิคอะไรเลย..." ซูโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง แม้จะไม่รู้ว่าท่านเฉินหมายความว่ายังไง แต่ก็พูดซ้ำอีกรอบ
แต่คราวนี้ก็โดนขัดจังหวะอีกจนได้ ยังพูดไม่ทันจบ ท่านเฉินก็ร้องขึ้นว่า "หยุด!"
ซูโม่: "..."
นี่เล่นอะไรกันเนี่ย?
เดี๋ยวให้พูด เดี๋ยวไม่ให้พูด อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ!
เฮ้อ...
"แกบอกว่าเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นห้ามันไม่มีปัญหาทางเทคนิคอะไร?"
ท่านเฉินมองซูโม่ด้วยสีหน้าไม่เชื่อเต็มเปี่ยม "ไอ้หนู อย่าเห็นข้าแก่แล้วก็มาล้อข้าเล่น ตาข้ารู้ถึงนะ ถึงแม้เรื่องเทคโนโลยีเครือข่ายข้าจะไม่รู้ลึก แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะโดนต้มง่าย ๆ หรอก"
ตอนนั้นประเทศต้าหยางประกาศเชิญชวนอัจฉริยะการวิจัยจากทั่วโลก ก็เพื่อพัฒนาเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นห้านี่แหละ เรื่องนี้ท่านเฉินรู้ดีอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่รู้ แต่รู้ละเอียดยิบเลย
แน่นอนว่าคำว่า 'เทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นห้า' สี่คำนี้ มันมีเสน่ห์ดึงดูดถึงตายสำหรับประเทศไหน ๆ
แต่มันติดตรงที่ ตอนนั้นโลกนี้มีแค่ประเทศต้าหยางที่มีนักคณิตศาสตร์ระดับห้า ประเทศอื่นถึงจะไม่อยากยอม แต่ก็ได้แต่มองประเทศต้าหยางพัฒนาเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นห้าตาปริบ ๆ ใครใช้ให้ตัวเองไม่มีทุนทรัพย์นั้นล่ะ
ประเทศต้าหยางตั้งห้องวิจัย SU ขึ้น ระดมนักวิทยาศาสตร์หัวกะทิกว่าร้อยคน บวกกับนักวิจัยของประเทศต้าหยางเอง รวมแล้วปาเข้าไปสองร้อยกว่าคน แถมยังมีเจฟฟรีย์ นักคณิตศาสตร์ระดับห้านั่งแท่นคุมทัพอีก ขุมกำลังเรียกว่าหรูหราแบบหาที่ติไม่ได้