“เสี่ยวซี จะพักสักหน่อยไหม”
หว่างโยวเดินเบา ๆ มายืนด้านหลังเหยียนจิ่วซี แล้วค่อย ๆ นวดบ่าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาพลางบ่นงึมงำว่า “ฉันขูดรีดนายก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่านายห้ามแอบอู้นะยะ ทำให้มันจริงจังขนาดนี้ จะให้ฉันรับบทผู้ร้ายยังไงล่ะ”
หยานจิ่วซีวางปากกา คิ้วขุ่นมัวที่ขมวดไว้ค่อย ๆ คลายลง “พี่สาวก็เป็นนักคณิตศาสตร์ น่าจะรู้ดีว่าตอนดำดิ่งเข้าสภาวะแก้โจทย์แล้วมันเป็นยังไง รอหนูหาแนวคิดไข u-17 เจอก่อน แล้วค่อยพักหน่อยก็ได้”
“ดูแลตัวเองหน่อยนะ ถ้าหนูทำตัวพัง ซูโม่ฆ่าฉันแน่!”
หว่างโยวบ่นย้ำด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แล้วไม่รบกวนต่อ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุม
นอกห้องประชุม พวกคณะคณิตศาสตร์ที่วุ่นวายมาทั้งบ่ายต่างมีความเหนื่อยล้าปรากฏบนใบหน้ากันถ้วนหน้า
เห็นหว่างโยวเดินออกมาจากห้องประชุม ทุกคนก็พร้อมหน้ายกพลบุกเข้ามารายล้อม
“มีอะไร?”
หว่างโยวกางมือทั้งสองข้าง “ไม่มีอะไรเลย ครูหยานติดขัดอยู่ แบบจำลอง u-17 คงไขได้ช้ากว่าที่คิด ทุกคนไปพักก่อนเถอะ”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนผิดหวังในเวลาเดียวกับที่แอบโล่งอกอยู่เงียบ ๆ
วันนี้พวกเขาได้เห็นของจริงจนตาลายเลยทีเดียว
หยานจิ่วซีเพียงลำพังคนเดียว ใช้เวลาแค่บ่ายเดียวไขแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ขนาดใหญ่ไปแล้วสาม… เอ๊ะ เปล่า พูดให้ถูกคือสี่แบบ
u-13 ที่หว่างโยวเคยไขไว้นั้นไม่ถูกต้องด้วยซ้ำ นับรวม u-14, u-15, u-16 ที่ตามมา…
ฮือ—
สยองขวัญชะมัด!
ไม่ใช่ว่า…ระดับของหยานจิ่วซีจะไล่ตามซูโม่ทันแล้วเหรอ?