เวลาหนึ่งวันผ่านไปราวกับพริบตา
ทุกประเทศต่างส่งผู้แทนพร้อมทีมนักข่าวมาร่วมงาน
ดังสุภาษิตที่ว่าสองชาติรบกันไม่ฆ่าทูต
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขากับพันธมิตรยังไม่ได้ประกาศสงครามกัน จึงไม่กลัวพันธมิตรจะทำอะไรโกง ๆ กลับรู้สึกตื่นเต้นคาดหวังกับคำตอบของพันธมิตรในวันนี้เป็นอย่างมาก
การแถลงข่าวถูกจัดขึ้นที่ศูนย์กีฬาหมายเลข 1 เมืองตี้ตู
เวลาเพิ่งเช้าตรู่ประมาณเจ็ดโมงนิด ๆ ในศูนย์กีฬาที่จุคนได้หนึ่งแสนคนกลับแน่นไปด้วยผู้คนแล้วเกือบครึ่ง
ใจกลางเวที ตั้งกล้องวิดีโอความละเอียดสูงเรียงรายไปนับไม่ถ้วน
พร้อมทุกอย่างหมดแล้ว ขาดเพียงซูโม่!
บ้านพักตากอากาศย่านซู
หยานจิ่วซีสวมชุดกระโปรงยาว ยืนอยู่ข้างเตียง มองคนที่ยังหลับใหลอยู่อย่างซูโม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้
นางเอนตัวโน้มเข้าใกล้ข้างหูของซูโม่ พูดด้วยเสียงหอมฟุ้ง: "เสี่ยวโม่ ใกล้เจ็ดโมงครึ่งแล้วนะ แถลงข่าวเริ่มแปดโมง เร็วขึ้นสิ ลุกมาอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว"
"ไม่ต้องรีบ"
ซูโม่แม้แต่ตายังไม่ลืม รี่เข้ามาดึงหยานจิ่วซีล้มลงบนเตียง แล้วโอบกระชับนางไว้ในอ้อมแขนแน่น ๆ "ปล่อยให้ฉันได้กอดภรรยาอีกไม่กี่นาที"
"เฮ้ย! ชุดฉนะ!"
หยานจิ่วซีมองกระโปรงที่เพิ่งรีดมาอย่างจะร้องไห้ไม่ออก บ่นอุบอิบเบา ๆ "เลิกนอนเถอะน่า จากบ้านเราถึงศูนย์กีฬาหมายเลข 1 ต้องขับรถเกือบยี่สิบนาทีเลยนะ เร็วเข้า ลุกได้แล้ว"
"ไม่เป็นไรจริง ๆ"
ซูโม่ฝังใบหน้าลงในผมสลวยของหยานจิ่วซี "ถึงจะไปสาย คนพวกนั้นก็ต้องนั่งรอข้าอย่างว่าง่ายอยู่ดี"