ผ่านไปพักใหญ่ ซูโม่ถึงได้หลุดจากอารมณ์หงุดหงิด ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น พลางถอนหายใจเฮือก ๆ
เหยียนจิ่วซีก็อยู่นิ่ง ๆ ข้างกายไม่ปริปาก เธอจะไม่รู้ความคิดของซูโม่ได้ยังไง?
ตอนแรกที่ตกลงจะอยู่กับซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็ทำใจไว้แล้ว แต่พอเห็นอพาร์ตเมนต์นี้มีสองห้องนอน ดีใจแทบกระโดด
"เสี่ยวโม่ เป็นอะไรไป?"
"เสี่ยวซี เธอนี่ถามรู้ ๆ อยู่ชัด ๆ!" ซูโม่เงยหน้าขึ้น ดวงตาแฝงแววอิดหนาระอาใจ
เหยียนจิ่วซีแลบลิ้นเล็ก ๆ ออกมาแล้วนั่งลงข้างซูโม่ ออดอ้อนว่า "อ๊ะ เสี่ยวโม่ แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"ดีตรงไหน?"
ซูโม่เลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงแววกึ่งถาม "ตอนแรกฉันยังคิดจะนอนกกเมียอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน ตอนนี้มันยังเป็นไปได้อีกไหม?"
เจอคำพูดตรง ๆ แบบนี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีก็ร้อนวาบขึ้นมาทันที ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาซูโม่ "เสี่ยวโม่ อย่าเอาแต่คิดเรื่องแบบนั้นได้ไหม? ต่อไปเวลายังอีกยาวไกล ยังไง... ยังไงฉันก็เป็นคนของเธอ"
"พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เราก็แต่งงานกันเลย เหลืออีกแค่สามปีกว่า ๆ เอง"
ซูโม่: "..."
สามปีกว่า ๆ เอง?
เขาน่ะแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่อยากรอ...
มีแฟนที่พลิกเมืองได้แบบนี้อยู่ข้างตัวทุกวัน แต่เห็นแล้วกินไม่ได้ อย่าว่าแต่ซูโม่เลย เปลี่ยนเป็นผู้ชายคนไหน ก็คงหงุดหงิดไม่น้อย
มองซูโม่ที่นั่งเงียบ เหยียนจิ่วซีก็โอบแขนเขาไว้เอง พร้อมอ้อแอ้ว่า "อีกอย่างนะ เสี่ยวโม่ เธอสัญญากับแม่ฉันแล้วนี่ ว่าจะไม่แตะต้องฉันก่อนเรียนจบ"