“เสี่ยวซี ไม่นะ……”
ลมหายใจของซูโม่เริ่มหนักหน่วง เขาพยายามปฏิเสธอย่างฝืด ๆ “ช่วงนี้ผมไม่ได้อาบน้ำ แถมยัง……"
ไม่ทันจะพูดจบ เหยียนจิ่วซีก็กระโดงขึ้นระรื่น ก้มลงจูบซูโม่ซะก่อน
รสหวานที่ล้ำลึกทำให้ซูโม่แตกพ่ายในพริบตา กอดรัดเอวคมของหญิงงามในอ้อมแขนแน่นหนา
ในห้องพักที่ไม่กว้างขวางนัก อุณหภูมิก็พุ่งสูงตามไปด้วย
ไม่ช้า เสียงเพลงระทึกใจที่พยายามกลั้นเสียงไว้ก็ดังขึ้น ดีนักที่ห้องพักอยู่หัวมุม ไม่มีใครเดินผ่าน ไม่เช่นนั้นใครได้ยินเข้าไปคงถึงกับเลือดคลั่งแน่นอน
เมื่อเสียงครางที่แสนจะเสียดสีจนถึงกระดูกดังขึ้น ห้องพักก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ
ฝนหลังพายุผ่านไป เหยียนจิ่วซีก็ซบหน้าอยู่บนอกซูโม่อย่างเคลิบเคลิ้ม มือเล็กวาดเป็นวงกลมบนแผ่นอกของเขา แล้วพึมพำว่า “ต่อจากนี้ไม่ว่าจะไปทำอะไร ต้องพาฉันไปด้วยนะ! กล้าปล่อยฉันไว้อีกที ฉันไม่ให้อภัยแกตลอดไปเลย!”
ซูโม่กอดรัดเหยียนจิ่วซีไว้แน่น เสียงมั่นคงเป็นปลื้ม “สาว ต่อจากนี้ผมจะไม่เสี่ยงอันตรายอีกแล้ว ผมสัญญากับคุณ”
“ปากหนอก!”
เหยียนจิ่วซีเงยหน้างดงามขึ้นมา ดวงตางามจ้องซูโม่ไม่วางตา เต็มไปด้วยความขัดเคือง “ปากผู้ชายมันหลอกลวง! โดยเฉพาะคำที่พูดบนเตียง ไม่มีสิทธิ์เชื่อเด็ดขาด!”
“……”
ซูโม่อ้าปากจะพูด แต่ก็หาคำตอบไม่ถูก
เรื่องนี้เขาทำผิดจริง ๆ ทำให้ทุกคนเป็นห่วงกันไปทั้งคณะ
ด่าเขาสองสามประโยคก็ไม่เสียเนื้อหนังตรงไหน
เขาหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพูดเบา ๆ “เสี่ยวซี ผมรู้ผิดแล้วจริง ๆ ให้อภัยสามีน้อยของคุณหน่อยนะ?”
“ไม่ให้!”
“จริงเหรอ?”