"เพราะว่า แฟนของผมจะต้องเข้ารับการรับรองระดับสาม!"
เรียกว่าอะไรที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางที่ราบ?
โน่นไง นี่ไงล่ะ!
ร่างของอลิซสั่นเทาเล็กน้อย สีหน้าบนใบหน้าจะบรรยายยังไงดีก็ไม่รู้
ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองแทบจะรับไม่ไหวแล้ว
มัน…เร้าใจเกินไปแล้ว!
ไอแซค: "……"
โคบัม: "……"
ทั้งสองคนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
การรับรองระดับสามเนี่ยนะ?
ทำไมไม่ขึ้นไปอยู่บนฟ้าเลยล่ะ?!
อ่า เอาล่ะ ตอนนี้ก็อยู่บนฟ้าแล้วนี่…
"ซู…อาจารย์ ท่าน…พูดจริงเหรอ?"
อลิซต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้งถึงจะพูดออกมาได้คำหนึ่ง เห็นได้เลยว่าในใจของเธอนั้นตื่นตะลึงแค่ไหน
ซูโม่ยิ้มจาง ๆ ไม่ทุกข์ไม่สุข "คุณดูเหมือนว่าผมกำลังล้อเล่นเหรอ?"
เขา ไม่เคยล้อเล่นกับคนไม่สนิท!
ความคิดนี้ เดิมทีก็เป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง รวมถึงอีหนูเหยียนจิ่วซีก็ไม่รู้เรื่องนี้ด้วย
เพราะเขาไม่อยากให้ยัยหนูนี่มีความกดดันมากเกินไป แต่ในเมื่อตอนนี้สอบผ่านการรับรองระดับสองมาแล้ว งั้นก็ให้เธอไปลองสอบรับรองระดับสามดูสักหน่อย
ยังไงซะ จะสอบผ่านหรือไม่ ก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรแล้ว!
สรุปก็คือ เส้นตายที่ตั้งไว้ยังอยู่ดี
ใช่แล้ว เส้นตายของซูโม่ก็คือการเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสอง เขามั่นใจในตัวสาวของเขามาก มั่นใจยิ่งกว่ามั่นใจในตัวเองเสียอีก
เหยียนจิ่วซีเห็นพวกเขากระซิบกระซาบอะไรกันไม่รู้เรื่อง จึงเดินเบา ๆ ไปที่หน้าผู้ตัดสิน เอ่ยถามว่า: "เสี่ยวโม่ พวกนายกำลังคุยอะไรกันอยู่เหรอ?"