"ยินดีกับฉันเหรอ?"
มองดูสีหน้าสำนึกผิดของเหยียนจิ่วซีแล้ว ซูโม่รู้สึกขำอยู่ในใจ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะจับผิดอะไร แค่ทำเป็นธรรมชาติแล้วจับมือน้อยๆ ของคนงาม พูดเลียนแบบเสี่ยวโม่เมื่อครู่ "เสี่ยวซี เธอควรยินดีกับตัวเองต่างหากล่ะ ที่ฉันประสบความสำเร็จได้ทุกวันนี้ ก็เพราะมีเธอคนเดียว"
"เพราะฉัน?"
เหยียนจิ่วซีตะลึง ยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำพูดซูโม่เท่าไหร่ งงๆ พึมพำกับตัวเอง "มันเกี่ยวกับฉันยังไง..."
"แน่นอนสิว่ามันเกี่ยวกับ"
ซูโม่ยื่นมือขึ้นลูบเส้นผมสลวยของเหยียนจิ่วซีเบาๆ "ถ้าไม่ได้เพราะเธอ ฉันอาจยังเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งอยู่ก็ได้ ก่อนที่จะได้เจอเธอ ฉันก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด แต่ตั้งแต่ได้รู้จักเธอ ฉันถึงเลือกที่จะพยายามให้ดีขึ้น"
"แฟนตัวเองหน้าตาสวย แถมยังเป็นสาวเก่งอีกต่างหาก พูดตรงๆ นะ ตอนที่เพิ่งตกลงคบหากันช่วงแรกๆ ฉันเครียดมาก แต่มีแรงกดดันก็มีแรงผลักดัน ดังนั้นพูดอีกแบบก็คือ เธอคือแหล่งพลังของฉันยังไงล่ะ"
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง "เธอควรยินดีกับตัวเอง ไม่มีอะไรผิด"
"พูดไร้สาระ!"
เหยียนจิ่วซีหน้าซื่อๆ แดงเรื่อ แต่ในใจกลับหวานเหมือนกินน้ำผึ้ง พูดเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวโม่ ตอนนี้เธอพลิกชีวิตเป็นผู้เป็นคนแล้ว ส่วนแรงกดดันทั้งหมดก็ตกมาอยู่ที่ฉันแทนแล้วสิ"
"โง่จริงเลย"
ซูโม่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร จับมือเหยียนจิ่วซีเดินลงไปชั้นล่าง
พอมาถึงห้องนั่งเล่น เขาก็ทักทายคุณแม่ทั้งสองอย่างเป็นธรรมชาติ "คุณแม่ทั้งสองท่าน คุยอะไรกันอยู่เหรอ?"
"จะคุยอะไรได้ล่ะ?"
แม่ของเหยียนยิ้มบางๆ พูด "ก็คุยเรื่องเธอไง ข่าวทางอินเทอร์เน็ตทั้งสองคนดูแล้วหรือยัง?"
"ดูแล้วครับ"
ซูโม่ยิ้มพร้อมพยักหน้า สีหน้าไม่มีทีท่าหยิ่งยโสแม้แต่น้อย พูดอย่างใจสงบ "ครั้งนี้ที่ได้เข้ารอบชิงรางวัลโนเบลทุกสาขา ยกผลงานทั้งหมดให้ประเทศชาติ"
"พูดแบบนั้นไม่ได้หรอก"
แม่ของเหยียนไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ "เด็กคนนี้ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ถ้าเธอไม่ได้สร้างผลงานมากมายขนาดนี้ ต่อให้ประเทศอยากช่วยเธอมากแค่ไหน ก็คงไม่มีทาง"
"มั่นใจเข้าไว้ ทุกอย่างก็เพราะเธอเก่งเกินไปเอง"