ตบเขาแบบจีเว่ยเหรอ?
หานซินลี่รู้สึกหมดคำพูดสุดๆ
นี่กำลังเล่นเกมกันอยู่เหรอ?
ยังจะตบเขาแบบจีเว่ยอีก...
คิดแบบนั้นก็จริง แต่เขาจะกล้าแสดงออกแม้แต่น้อยได้ยังไง ในเมื่อยังไงเขาก็เป็นฝ่ายผิดอยู่ดี
"เอ่อ...ท่านอั๋นเก๋อ ฝ่ายตรงข้ามทุกคนอมยาพิษไว้ในปาก พวกเรายังไม่ทันเข้าใกล้ พวกเขาก็กินยาพิษฆ่าตัวตายไปแล้ว ส่วนคนทั้งห้าที่ฆ่าไปนั้น เพราะฝ่ายนั้นจะลงมือกับผม สไนเปอร์เลยต้องยิงจัดการ"
เทียนเป่ยโบกมือแล้วพูดว่า "พอได้ แล้วพูดเรื่องนี้ตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร?"
"ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องหาให้ได้ว่าฝ่ายนั้นยังมีแผนสำรองอะไรอยู่อีก ใช่สิ อีกอย่าง อีกคนนึงที่ยังจับตัวไม่ได้ ถ้าเดาไม่ผิด แผนสำรองที่ว่าน่าจะอยู่ในมือของคนคนนี้"
"สั่งลงไป ต่อให้ต้องขุดลงไปสามฉื่อ ก็ต้องหาตัวคนนี้ให้เจอ!"
"รับทราบ!"
หานซินลี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินถอยออกไปอย่างเงียบๆ
สีหน้าของเทียนเป่ยฉาบไปด้วยความกังวล เขาคิดอยู่นิดหน่อย แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาซูโม่
"ว่า? ใครเหรอ?"
ในสาย มีเสียงงัวเงียของซูโม่ดังออกมา เห็นได้ชัดว่ายังไม่ตื่น
เทียนเป่ยเสียงเรียบนิ่งพูดว่า "อาจารย์ซู ผมเอง เทียนเป่ย"
ซูโม่ตาสว่างทันที ถามว่า "ดึกขนาดนี้ยังโทรหาฉัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?"
"มีเรื่องจริงๆ ครับ"
เทียนเป่ยถอนหายใจเบาๆ แล้วเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ซูโม่ฟังทั้งหมด
ฟังจบ ซูโม่ลุกขึ้นนั่งลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ นานเกือบนาทีเต็มๆ กว่าจะเอ่ยปากขึ้นมาใหม่ "เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ทางสำนักลับให้ค้นหาคนสุดท้ายต่อไป ที่เหลือแกไม่ต้องยุ่ง"