ภายใต้การอารักขาของบอดี้การ์ดระดับสูงกว่าสิบคน เจเรมายาห์เดินมาถึงหน้าประตูวิลล่า
ทันทีนั้น รอบด้านก็เงียบกริบลง
ในฐานะผู้ถืออำนาจของประเทศหยินเหยียน ความหนักแน่นของเจเรมายาห์ได้หยั่งรากลึกในใจผู้คน สามัญชนพบเห็นเมื่อไหร่ก็มักรู้สึกเกรงขามไม่น้อย
จับสายตาที่หลบเลี่ยงเหล่านั้นได้ เจเรมายาห์ยิ้มเยาะอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับแสร้งเป็นทุกข์โศกเสียจนแทบขาดใจ
"ทุกคนใจเย็น ๆ นะ อย่าไปเชื่อเรื่องไร้สาระของซูโม่ ตอนนี้ฉันสงสัยว่าจุดประสงค์ของพันธมิตรก็เพื่อรวมโลกเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีการรุกรานจากอารยธรรมต่างดาวอะไรหรอก หลักฐานที่ซูโม่หยิบออกมาในงานแถลงล้วนเป็นของปลอมทั้งนั้น"
ชาวบ้านที่แต่ก่อนยังเกรงกลัวเจเรมายาห์อยู่หน่อย ๆ เมื่อได้ยินคำโกหกเนื้อหอมเช่นนี้ ความเกรงขามก็หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความโกรธแค้น
นี่มันเอาพวกเขาเป็นคนโง่หรือไง?
ถ้าหลักฐานที่ซูโม่หยิบออกมาเป็นของปลอมจริง แล้วทำไมประเทศอื่น ๆ ถึงได้เงียบกริบไม่แม้แต่จะเบ้ปากสักคำ?
ชัดเจนอยู่แล้วว่านี่คือคำแก้ตัวของเจเรมายาห์!
ไม่รู้ใครลงมือก่อน ไม่ว่าจะใบกะหล่ำเน่า ไข่เน่า แถมยังมีถุงเท่าเหม็นขว้างกันไม่หยุดหย่อน
ในเวลาอันสั้น วิลล่าหรูหลังนี้กลับกลายเป็นที่ที่เหม็นคลุ้งคลั่ง ดูไม่ได้เสียแล้ว!
ส่วนเจเรมายาห์นั้น เห็นท่าไม่เข้าท่าก็รีบลากบอดี้การ์ดหนีเข้าไปในวิลล่าตั้งแต่แรก
แต่หนีเข้าวิลล่าได้ หนีกลิ่นเหม็นฉุนที่ตวัดตามเข้ามาก็ไม่ได้
ที่สำคัญคือออกไปข้างนอกไม่ได้เลยด้วย...