เวลาผ่านไปอีกสามวันราวกับพริบตา
บ่ายสามโมง
ผู้อาวุโสเฉินที่วุ่นวายกับงานนับพันเป็นปกติ กลับปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงานของหวังปิง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบินอวกาศ จนหวังปิงตกใจยับ ลุกขึ้นต้อนรับทันทีด้วยความตื่นตัวเต็มเปี่ยม
"ผู้อาวุโสเฉิน ครั้งนี้มีธุระอะไรให้ผมสั่งการบ้างครับ"
"ไม่มีอะไรหรอก"
ผู้อาวุโสเฉินที่เพิ่งนั่งลงส่ายหน้าเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย อธิบายว่า "เมื่อกี้ซูโม่โทรมาบอกให้ฉันมาที่กระทรวงการบินอวกาศ แต่ไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร ฉันนึกว่ารู้กันแล้วซะอีก"
"ผม...ไม่รู้ครับ"
หวังปิงรีบส่ายหน้า มุมปากขมุบขมิบด้วยความขมขื่น
ช่วงนี้บนเวทีโลก ทำเนียบฟงอวิ๋นเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา มีหลายประเทศหยิบเรื่องเซี่ยกั๋วจะสร้างสถานีอวกาศนานาชาติด้วยตัวเองมาเหน็บแนมเย้ยหยัน ข่าวพวกนี้สมาชิกกระทรวงการบินอวกาศแทบทุกคนเห็นมาแล้วหมด
จะบอกว่าแรงกดดันไม่หนัก นั่นก็โกหก!
แรงกดดันมากก็จริง แต่พวกเขากลับไม่มีแม้แต่ความมั่นใจสักนิด
จนถึงทุกวันนี้ พวกเขาสร้างโครงภายนอกของสถานีอวกาศนานาชาติเสร็จ พร้อมอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์พื้นฐานบ้างเล็กน้อย
ส่วนแกนภายในนั้น สร้างด้วยฝีมือคนอื่นทั้งหมด
พูดง่าย ๆ ก็คือ เป็นแค่เปลือกเปล่า
ดูภายนอกมีเชิงมีโครง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่อะไรเลย!
แถมซูโม่ยังล็อกตัวตัวเองอยู่ในห้องวิจัย เจอหน้าแทบไม่ได้เลย หวังปิงเลยไม่มีทางรู้เลยว่าตอนนี้ความคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว
ต่อความคิดที่ซูโม่จะพิชิตเทคโนโลยีการบินอวกาศ 1,238 รายการในหนึ่งเดือน เขาในใจไม่เชื่ออยู่แล้วไม่ว่ายังไงก็ตาม