เร็ว?
สูตรลับ?
ต่อให้ทั้งคู่จะยังไม่เคยมีอะไรกัน ก็รู้ดีว่าคำพูดพวกนั้นหมายความว่ายังไง!
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงระเรื่อแทบจะหยดเลือดได้ รีบอธิบายทันใดว่า “คุณน้า ไม่ใช่อย่างที่คุณน้าคิดนะคะ”
“นี่สาว จะเขินอายไปทำไมกัน?”
ป้าหอยิ้มพลางเอ่ย “ก็คนหนุ่มคนสาวไฟแรงเป็นธรรมดา จะแปลกอะไร!”
เหยียนจิ่วซี “…”
เออจบ
คราวนี้ต่อให้โดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างไม่ออกแล้ว!
“อะแฮ่ม—”
ซูโม่ทำหน้านิ่งขรึมพูดว่า “คุณน้า ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าผมกับคำว่า ‘เร็ว’ น่ะไม่เกี่ยวกันสักนิดเดียว และก่อนเที่ยงนี่เราจะไม่ลงมาหรอกนะครับ”
เร็ว?
บ้าไปแล้ว!
นี่มันเกี่ยวโยงถึงศักดิ์ศรีลูกผู้ชายเลยนะ จะให้เขายอมรับเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง?
ไม่มีทางเด็ดขาด!
“ขอบคุณนะจ๊ะคุณน้า”
เหยียนจิ่วซีทั้งโมโหทั้งเจ็บใจ กระชากแขนซูโม่ขึ้นบันไดไปทันที พอทั้งสองก้าวเข้าห้องพัก เธอก็หมุนล็อกประตูตามหลัง ก่อนจะจ้องซูโม่ตาขุ่น “เสี่ยวโม่ นายจะตายรึไง?!”
“ถึงกับพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้…”
“สาวน้อย นี่ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ”
ซูโม่เม้มปาก บ่นอุบอิบเบา ๆ “แล้วใครใช้ให้คุณน้าคนนั้นมาบอกว่าฉันเร็วล่ะ นั่นมันดูถูกกันชัด ๆ!”
“อ๊ากก—”
เหยียนจิ่วซีโมโหจนกระทืบเท้า ท่าทางน่ารักน่าชังนั่นทำเอาซูโม่ขำแทบกลั้นไม่อยู่ “พอได้แล้ว ๆ ฉันผิดเอง ยังไม่ได้อีกเหรอ!”
“ฮึ่ม!”
เหยียนจิ่วซีขึงตาใส่ซูโม่หนึ่งที “อย่าให้มีครั้งหน้า!”
“แบบนั้นก็ไม่ได้นะ!”
ซูโม่ประท้วง “ถ้ามีใครมาว่าฉัน ‘เร็ว’ ฉันก็ต้องเถียงกลับอยู่ดี มันคือการปล่อยข่าวลือว่าร้าย สาวน้อย ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันพิสูจน์ให้ดูตอนนี้เลยก็ได้นะ!”
“ชิ ไอ้ลามก!”
เหยียนจิ่วซีด่ากระซิบหนึ่งคำ ก่อนจะควักกระเป๋าเป้ออกมาปาใส่ซูโม่ทั้งไม่รู้จะพูดยังไง “เก็บข้าวของให้ฉันเลย ตอนนี้ฉันไม่อยากเสวนากับนายแล้ว!”
“รับบัญชา”
ซูโม่หัวเราะหึหึ ไม่ปริปากต่ออีก
ไม่นาน ข้าวของก็ถูกจัดเก็บเรียบร้อยหมดจด แม้แต่ของใช้ส่วนตัวติดกายก็ยังเป็นเขาที่ช่วยเก็บให้
สำหรับเรื่องแบบนี้ เหยียนจิ่วซีกลับไม่ได้ต่อต้านมากอะไรนัก ยังไงหลังจากเรื่องนั้นเมื่อครั้งก่อน เรือนร่างของเธอทั้งตัวก็เคยถูกซูโม่มองเห็นจนหมดเปลือกแล้วทั้งนั้น