“เชือด!”
คนที่มุงดูพอได้ยินคำนี้ ก็ยิ่งวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงดังกว่าเดิม
“ยังจะเชือดอีก? นี่มันบ้าไปแล้วรึไง!”
“หน้าเชือดสองด้านนี้สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว ใครก็ไม่กล้ารับประกันว่าข้างในหินดิบจะเป็นยังไง ถ้าจะเชือดต่อ ความเสี่ยงก็ใหญ่เกินไป!”
“ใช่ ตอนนี้ถ้าเลือกปล่อยมือ ก็เป็นจังหวะที่ดีที่สุดแล้ว”
“หนุ่มน้อย อย่าเชือดเลย หินดิบก้อนนี้ฉันเอาละ ราคาเดียวสองร้อยล้าน!”
“ฉันให้สองร้อยสิบล้าน!”
……
สำหรับคำพูดพวกนี้ ซูโม่เลือกที่จะเมินเฉยโดยตรง
“เชือดต่อ!”
“ได้”
ท่านหวังเห็นซูโม่พูดแบบนี้ ก็พลิกหินดิบอีกด้าน แล้วเริ่มตีเส้น
พวกพ่อค้าหยกที่มุงดูเห็นท่าทางแบบนั้น ก็ได้แต่หุบปากอย่างจำนน
ส่วนเจ้าของร้านที่ดูสนุกอยู่ไม่ไกล พอเห็นหินดิบของตัวเองถูกเชือดจนได้ราคาแพงลิบถึงสองร้อยกว่าล้าน เขาก็เสียใจจนใส้แทบขาด
หลังจากตีเส้นเสร็จ ท่านหวังเปลี่ยนใบมีด แล้วก็ลงมือเชือดทันที!
“ฟี้… ฟี้…”
หัวใจของทุกคนลอยขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ ผลลัพธ์ของมีดนี้จะเป็นยังไงกันแน่นะ?
ถ้ายังคงเป็นหยกแก้วชั้นสูงลายดอกฟ้าลอยอีก งั้นหินดิบก้อนนี้ก็เป็นราคาที่น่าตกตะลึงแล้ว!
อาจเป็นเพราะใบมีดใหม่ ครั้งนี้เลยเชือดค่อนข้างเร็ว ใช้เวลาแค่หกนาที ท่านหวังก็ปิดเครื่องเชือดหยก
หลังจากล้างทำความสะอาด สภาพหน้าเชือดนี้ก็เผยให้เห็นในสายตาทุกคน
“โอ้โห ยังเป็นหยกแก้วชั้นสูงลายดอกฟ้าลอยอีก?”
“สวรรค์เอ๋ย ในหินดิบก้อนนี้คงไม่ได้เป็นหยกแก้วลายดอกฟ้าลอยทั้งก้อนหรอกนะ?”