"ปี๊บ——"
เริ่มการแข่งขัน
ก่อนหน้านี้ต้องขอบคุณลู่เฟยที่กุมบอลเปิดสนามส่วนใหญ่ให้ทีมเซี่ยกั๋ว แต่รอบนี้มีข้อยกเว้น เมื่อเมเจอร์ หนึ่งในผู้เล่นตัวเก็งของทีมโอเชียน่า ใช้ความสูงของตัวเองแย่งบอลเปิดสนามมาให้ทีมได้สำเร็จ
"กลับไปป้องกัน!"
พอบอลตกใส่มือของโจต ลู่เฟยก็ตะโกนลั่นทันที สมาชิกทีมเซี่ยกั๋วที่เหลือวิ่งผลุบกลับแดนของตัวเองในชั่วพริบตา
ตอนเล่น NBA ลู่เฟยเคยดวลกับโจตมาหลายครั้ง รู้นิสัยหมอนี่ดีว่าเก่งเรื่องเลี้ยงบุกทะลวง ทำแต้มสองแต้มบวกหนึ่งลูกโทษเป็นเรื่องปกติ
ส่วนเมเจอร์ ไพ่อีกใบของทีมโอเชียน่า ถนัดยิงสามคะแนน ในวงการ NBA เขาถูกขนานนามว่า เคอร์รี่ น้อย
"โอ๊ะ ไม่ได้บอลเปิดสนามเหรอ?"
ซูโม่ยืนอยู่หลังเส้นสามคะแนนฝั่งตัวเอง ปั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นที่มุมปาก
ยิ่งเป็นแบบนี้ เขายิ่งสะใจ!
คู่แข่งอ่อนเกินไป เขาไม่กระดิกกระเดี้ยลงสนามหรอก
โจตเลี้ยงบอลพลางประชิดแดนทีมเซี่ยกั๋ว เขากวาดตามองแผนการเล่นของอีกฝ่าย ไม่ทำอะไรหวือหวา พุ่งเข้าใส่จุดที่ผู้เล่นเซี่ยกั๋วสองคนคุมแนวรับอยู่ตรง ๆ
รูปร่างสูงใหญ่บวกกับความเร็วเหลือเชื่อ ทำให้โจตดูราวกับอสูรกายร่างคน
ผู้เล่นเซี่ยกั๋วสองคนนั้นใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก แวบหนึ่งในหัวผุดความคิด
เราจะป้องกันเขาได้จริงเหรอ?
พอคิดแค่นี้ ทั้งคู่ก็แพ้แล้ว!
เจอแรงกดดันดุดันไม่เกรงใจใครของโจต ทั้งสองคนถอยกรูดไม่หยุด