โกรธ?
ไม่!
ซูโม่แค่รู้สึกขนหัวลุกซ่อนอยู่ในเสื้อเท่านั้น พร้อมกับความคิดในใจที่มั่นคงขึ้นอีก
น้ำคือทรัพยากรที่มนุษย์ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วย ถ้าถูกอารยธรรมชิงเหยียนขุดล้างจนหมดสิ้น มนุษยชาติก็จะมุ่งหน้าสู่การล่มสลายโดยตรง
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะโจมตีมนุษย์หรือไม่ก็ตาม มนุษยชาติก็ต้องเดินไปสู่จุดจบอยู่ดี
เผชิญหน้ากับผู้มาเยือนจากนอกโลกแบบนี้ มนุษยชาติเหลือทางเดียวเท่านั้น
ต่อต้าน!
ซูโม่ไม่รู้สึกว่าอารยธรรมชิงเหยียนทำอะไรผิดเลย เพราะกฎการเอาชีวิตรอดของจักรวาลก็เป็นแบบนี้
ภาพจากทั่วทุกมุมโลกฉายต่อเนื่องราวห้านาที เล่นซ้ำทั้งหมดสามรอบก่อนจะหายไป และในวินาทีที่ภาพดับลง ยานอวกาศที่ลอยค้างอยู่บนวงโคจรเหนือโลกก็ขยับตัวขึ้น ค่อย ๆ ทยอยลดระดับลงมา
ในเวลาเดียวกัน คนบนพื้นดินรู้สึกได้ถึงแรงโน้มถ่วงที่เสียสมดุล ร่างกายทั้งร่างแล่นลอยขึ้นเหมือนจะพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
ประเทศเทียนสื่อที่ถูกเลือกเป็นจุดลงจอด ระบบไฟฟ้าและระบบสื่อสารดับสนิทในพริบตา
คนนับสิบล้านตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนกกันทั่วหน้า
ชนิดเดียวกันนั้น บรรดาผู้นำประเทศที่กำลังจับตาดูอยู่ทุกคน เมื่อเห็นภาพเรียลไทม์จากดาวเทียม ตาแทบเบิกค้างหลุดเบ้า
แค่ลงจอดเฉย ๆ ก็ทรงพลังขนาดนี้แล้วเรอะ?
ในห้องนั่งเล่น
หน้าจอคอมพิวเตอร์ของซูโม่ถูกแบ่งออกเป็นหลายช่อง ส่วนใหญ่คือภาพความเปลี่ยนแปลงตามพื้นที่ต่าง ๆ ของประเทศเทียนสื่อ พร้อมทั้งจับตาดูยานลำนั้นที่กำลังลงจอด
"ลงจอด? เอ๊...ใครให้สิทธิ์กัน?"
ประโยคนี้ทำให้เหยียนจิ่วซีกับหว่างโยวทั้งสองสาวนึกไม่ออกว่าหมายถึงอะไร แต่วินาทีถัดมา พวกเธอก็สังเกตเห็นมือของซูโม่ที่พิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วราวกับพายุ