"ฉัน..."
อวี๋เสี่ยวหัวเหมือนมีก้างติดคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น
"ต้องบอกเลยว่า การแสดงของซูโม่ผู้เข้าแข่งขันช่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ!"
"อาจารย์อวี๋ ไม่โกรธแล้วเหรอ?"
ซูเสี่ยวเฟยเติมเชื้อไฟข้าง ๆ: "เมื่อกี้นายไม่ได้พูดแบบนี้นะ..."
"เหลวไหล เมื่อกี้ฉันก็พูดแบบนี้แหละ!" อวี๋เสี่ยวหัวถลึงตาใส่ซูเสี่ยวเฟย
เหอจื่อหานเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก เธอเคยดูศึกจ้าวสมองมาก่อน พอจะรู้จักนิสัยของอวี๋เสี่ยวหัวอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นสภาพเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้
สำหรับสถานการณ์นี้ ซูโม่เพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร หันไปโบกมือให้ช่างภาพ
"พี่ตากล้อง ขอโคลสอัปหน่อย ผมจะพูดอะไรหน่อย"
ช่างภาพได้ยินดังนั้นก็รีบซูมหน้าให้ซูโม่ทันที
"ผมเคยบอกไว้ว่า คืนนี้จะคืนทีมซากุระด้วยการถอดด้ามไม้กวาด"
ซูโม่พูดอย่างคล่องแคล่วเมื่ออยู่หน้ากล้อง: "การเลิกสังเกตของผม ในสายตาพวกคุณอาจดูอวดดี แต่ผมไม่อยากอธิบายอะไร ข้อเท็จจริงพิสูจน์ทุกอย่างแล้ว"
"และอีกอย่าง ปีนี้แชมป์ศึกจ้าวสมองโลก จะเป็นของทีมเซี่ยกั๋วพวกเรา!"
พูดจบ ซูโม่ก็หมุนตัวเดินออกจากสนาม ส่วนนิชิมูระคู่ต่อสู้ของเขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
อวดดี?
ไม่!
โอหัง?
ไม่!
สิ่งที่ทุกคนสัมผัสได้จากตัวซูโม่คือความมั่นใจ มั่นใจในความสามารถตัวเอง!
"ขอแสดงความยินดีกับทีมเซี่ยกั๋ว เอาชนะทีมซากุระสามต่อศูนย์ ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ!"