ซูโม่ดูอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางสายตาจับจ้องของเหล่านักวิทยาศาสตร์ เขากดแป้นคีย์บอร์ดรัว ๆ หลายสิบครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรต่อ ลุกขึ้นยืนทันที
"อาจารย์ซู อ่านจบแล้วเหรอครับ?"
เวินเทียนหัวถามเชิงหยั่งเชิงดู จากที่ซูโม่นั่งลงจนลุกขึ้น นับยังไงก็ไม่ถึงห้านาที เวลาสั้นขนาดนี้ ประมาณว่าต่อให้เป็นหนึ่งในสิบของโปรแกรมก็ยังอ่านไม่จบ
"อ่านจบแล้ว" ซูโม่พยักหน้าเรียบ ๆ
"เจอจุดที่เป็นปัญหาทางเทคนิคหรือยังครับ?"
"เจอแล้ว"
"งั้นอาจารย์คิดว่าจุดที่เป็นปัญหาทางเทคนิคนี้ควรเริ่มแก้จากมุมไหน?"
"แก้เสร็จแล้ว"
สิ้นคำพูด เหล่านักวิทยาศาสตร์ทั้งหลายก็ยืนแข็งเป็นหินทันที ต่างคนต่างพากันสงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
เวินเทียนหัวชะงักไป เขาคิดเหมือนคนอื่น ๆ มองซูโม่ด้วยแววตาเหลือเชื่อ "อาจารย์ซู เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ?"
ซูโม่มองเวินเทียนหัว แล้วก็มองเหล่าสมาชิกในที่นั้น ยักไหล่อย่างจนใจ สีหน้าจริงจังมาก "เมื่อกี้ผมคงพูดเบาไปหน่อย ทุกคนเลยไม่ได้ยิน"
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เร่งเสียงดังขึ้นว่า "ปัญหาทางเทคนิคนี้แก้ได้แล้ว โปรแกรมส่วนที่เหลือก็เขียนเสร็จแล้ว ตอนนี้ทดสอบได้เลย"
ทุกคน: "..."
นี่คงไม่ใช่ล้อเล่นใช่ไหม?
แก้เสร็จแล้ว?
เพิ่งผ่านไปกี่นาทีกัน?
เป็นไปไม่ได้!