พอพูดประโยคนี้ออกไป ใบหน้าซูโม่ก็แข็งค้าง
เรื่องปัญหานี้ ตัวเขาเองก็ไม่มีคำตอบ
ตั้งแต่เหยียนจิ่วซีเกิดความสงสัย ก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่มาหลายครั้งแล้ว
แต่ไม่ว่าจะตรวจยังไง ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ เลย
ทั้งคู่ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักอย่าง แต่กลับตั้งครรภ์ไม่ได้สักที
เหมือนถูกผีสิงซะยังงั้น!
ซูโม่หมุนความคิดเร็ว แล้วกล่าวล้อ ๆ ว่า "อาจเป็นเพราะไอคิวของเราสูงเกินไป ชั้นฟ้าเกรงว่าจะได้ลูกมาเป็นปีศาจเล็กแห่งยุค ถึงได้ไม่ยอมให้เรามีลูกกันซะงั้น"
"ไปให้พ้น!"
คำอธิบายแบบนี้ เหยียนจิ่วซีย่อมไม่เชื่อ "ใครเขาพูดแบบนี้กัน หรือจะมองว่าฉันเป็นคนโง่กันแน่?"
ท่าทางน้อยใจน่ารักนั่น ทำให้ซูโม่ขำออกมาเสียงดัง มือขวาลูบแก้มงามของสาวงาม แววตาลึก ๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย "เสี่ยวซีไม่โง่หรอกน่า ระดับคณิตศาสตร์ของเธอตอนนี้ใกล้จะไล่ตามฉันทันแล้ว"
"ไหนล่ะ!"
เหยียนจิ่วซีตวาดเบา ๆ "คุณนี่มันตัวประหลาด ฉันไม่เอาเทียบกับคุณหรอก!"
ซูโม่มุมปากกระตุก "ชมคนแบบนี้ได้ยังไง?"
"มันก็เป็นความจริงอยู่แล้วนี่"
เหยียนจิ่วซียิ้มอย่างภาคภูมิ ดวงตากลอกแกล้งไร้เดียงสา "คนอื่นเขาก็ว่าคุณแบบนี้ทั้งนั้น ฉันก็แค่ยืมมาใช้เฉย ๆ"
"ยืมมาใช้เหรอ?"
ซูโม่ยิ้มเจตนาร้าย แล้วอุ้มร่างของเหยียนจิ่วซีที่นั่งอยู่บนตักขึ้นทั้งตัว "งั้นฉันก็ขอยืมร่างของนางงามบ้างแล้วกัน"
"ไม่เอา..."
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของเหยียนจิ่วซี ทั้งสองก้าวเข้าไปยังห้องพักที่ไม่ไกลนัก