คำพูดนี้พอเอ่ยออกมา ใบหน้าของโกรเวอร์และเกลก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที สถานการณ์ตรงหน้าสำหรับพวกเขาแล้ว นั่นมันทางตันชัด ๆ เลยนะ!
โดยเฉพาะโกรเวอร์ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ เกลยังพอมีฝีมือดี ถ้าพยายามสุดชีวิต อาจจะยังมีโอกาสรอดอยู่บ้าง แต่เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ไม่มีทางรอดเลยสักนิด!
แต่ว่า เกลเองก็มีความทุกข์ของเกลนะ!
เขาเคยเห็นกับตาว่าพวกที่อยู่ตรงหน้านี้น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน ฝีมือที่เมื่อก่อนเคยมั่นใจสุด ๆ ต่อหน้าพวกนี้แล้ว กลายเป็นเรื่องตลกไปเลย!
ทำยังไงดี?
เกลเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว!
“พอได้แล้ว ไม่เสียเวลากับพวกแกแล้ว!”
หลงเอ้อหัวเราะเย็นเยียบ ร่างกายแผ่ไอสังหารเข้มข้นออกมา ราวกับเป็นยมทูตที่ออกมาจากนรก “กล้าลงมือกับซูโม่ พวกแกก็ต้องชดใช้!”
สิ้นเสียงพูด ที่หน้าอกของโกรเวอร์ก็มีลูกดอกสี่แฉกปักอยู่แล้ว แววตาแห่งชีวิตค่อย ๆ เลือนหายไป ในวินาทีก่อนที่สติจะดับสูญ ใจของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ
ทำไมถึงไม่ฟังคำของลอรี?
ถ้าไม่ลงมือกับซูโม่ ก็คงไม่...
แต่ พร้อมกับความมืดมิดที่ปรากฏตรงหน้า ชีวิตของโกรเวอร์ก็มาถึงจุดจบ!
มองดูโกรเวอร์ที่ตายอยู่บนพื้น ใบหน้าของเกลเต็มไปด้วยสีแห่งความสิ้นหวัง เงยหน้าขึ้นมองหลงเอ้อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการร้องขอชีวิต “ขอทางรอดให้ผมสักทางได้ไหม?”
“ผมสาบานว่า ชีวิตนี้จะไม่ฆ่าคนของเซี่ยกั๋วอีกแม้แต่คนเดียว!”
“อยากได้ทางรอด?”
ในแววตาของหลงเอ้อมีแววแห่งการเล่นตลกผุดขึ้นมา พูดเรียบ ๆ ว่า “ปกติผมเป็นคนจิตใจอ่อนโยนอยู่แล้ว ในเมื่อแกเอ่ยปากขอชีวิต งั้นผมก็จะให้ทางรอดแก่แก”