ภายในห้อง
ซูโม่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา เหยียนจิ่วซีลังเลครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เดินเข้ามานั่งลง เอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับแผ่วเบา “เสี่ยวโม่ นายโกรธเหรอ?”
“โกรธสิ!”
ซูโม่เลิกคิ้ว ปากบอกอย่างนั้นแต่แววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เขาไม่มีทางโกรธสาวน้อยคนนี้ได้จริง ๆ...
“เสี่ยวโม่ ถ้านายไม่ชอบแกล้งฉันตลอด ฉันก็...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว เหยียนจิ่วซีเห็นซูโม่นั่งเงียบไม่พูดอะไร ใบหน้างามก็ฉายแววกังวล
ลังเลเล็กน้อย เหยียนจิ่วซีตัดสินใจนั่งลงบนตักซูโม่ มือเรียวอ่อนนุ่มราวไร้กระดูกโอบรอบคอเขา พร้อมออดอ้อนเบา ๆ “เสี่ยวโม่ อย่าโกรธเลยนะ ได้ไหม?”
น้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟังนั้นเจือแววออดอ้อน ทำให้ซูโม่ฟังแล้วรู้สึกเคลิ้มใจอย่างบอกไม่ถูก
“งั้นเธอนอนเป็นเพื่อนฉันนะ!”
“นาย... ไม่แกล้งฉัน ฉันก็จะตกลง”
บนใบหน้างามหมดจดของเหยียนจิ่วซี ปรากฏแววลังเลขึ้นมา
พอได้ยินว่าคนสวยยอมตามใจ ซูโม่ก็ยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ ก่อนจะอุ้มเอวบางของสาวน้อยขึ้นมายืนเต็มตัว
“อ๊า...”
เหยียนจิ่วซีทั้งตัวห้อยอยู่บนตัวซูโม่ หน้าซุกเข้ากับอกเขา อายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
ซูโม่ก้มลงใกล้ใบหูของคนสวยในอ้อมกอด เป่าลมเบา ๆ
“สาวน้อย ครั้งก่อนมันเป็นอุบัติเหตุนะ เบาใจเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ล้ำเส้นแน่”
“งั้นนาย... ต้องรักษาคำพูดนะ” เหยียนจิ่วซีพึมพำเสียงเบา