“งัดเลย!”
สิ้นเสียงคำสั่ง แขนของซูโม่ที่เพิ่งยกขึ้นก็ฟาดลงอย่างหนักหน่วง
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
ปั้นจั่นสามเครื่องสตาร์ตพร้อมกันในพริบตา ส่งเสียงคำรามกึกก้อง สลิงเหล็กที่ผูกกับเสาเหล็กตันถูกแรงดึงจนตึงตรงเปี๊ยะ
เคร้ง——
เสียงดังลั่นแสบแก้วหู เสาเหล็กตันที่ปักอยู่บนพื้นกลับถูกหักสะบั้นลงอย่างแรง
ภาพนี้ทำให้เปลือกตาของซูโม่กระตุกวูบ นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเอาเลย ตามการคำนวณของเขา เสาเหล็กตันต้นนี้น่าจะรับภาระในการงัดหอคอยตี้ตูได้อย่างสบาย
จะหักได้ยังไงกัน?
พนักงานควบคุมปั้นจั่นทั้งสามคนรีบดับเครื่อง แล้วมองซูโม่ด้วยท่าทีลังเลไม่รู้จะทำยังไง
“ซูโม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
หัวหน้าวิศวกรก่อสร้างจ้องเสาเหล็กที่หักเป็นสองท่อนอ้าปากค้าง เสียงพูดมีความตื่นตะลึงปนอยู่
ซูโม่ขมวดคิ้วแน่น นี่เป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการคาดหมายของเขาจริง ๆ
“ดูท่าหอคอยตี้ตูจะหนักกว่าที่ผมคิดอีกนะ!”
ตามการคำนวณของซูโม่ ไม่ควรเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นเลย แต่เสาเหล็กก็หักจริง ๆ ดังนั้นจึงมีเหตุผลเดียว คือน้ำหนักของหอคอยตี้ตูหนักเกินกว่าที่ซูโม่ประเมินเอาไว้มาก
ซูโม่หันไปมองหัวหน้าวิศวกรก่อสร้าง แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เสาเหล็กต้นนี้ทำจากวัสดุอะไร?”
“เหล็กกล้าหล่อไง!”
“มิน่าล่ะ”
ซูโม่พยักหน้า จากนั้นก็หยิบกระดาษปากกาออกมา แล้วหมอบลงกับพื้นคำนวณอย่างขะมักเขม้น
“องค์ประกอบทางเคมีของเหล็กกล้าพิเศษ
“ซี≤0.03 ซิลิคอน≤1.00 แมงกานีส≤2.00 ฟอสฟอรัส≤0.035 ซัลเฟอร์≤0.03 นิกเกิล:10.0-14.0 โครเมียม:16.0-18.0 โมลิบดีนัม:2.0-3.0”