“ความสำเร็จครั้งนี้ คือความก้าวหน้าของมนุษยชาติทั้งมวล”
น้ำเสียงของซูโม่เริ่มจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าที่เคยยียวนกวนประสาทหายไปจนหมดสิ้น “ไม่ต้องมาว่ากันว่าใครมีคุณูปการใหญ่ ใครมีคุณูปการเล็ก นี่คือความสำเร็จของประเทศเซี่ยของเรา!”
“ถูกต้อง!”
ท่านเฉินพยักหน้า มองดูเหล่าผู้คนที่เหนื่อยล้ากันถ้วนหน้า “คืนนี้พอแค่นี้ก่อน พอการทดลองมีเสถียรภาพแล้ว ทางประเทศจะตอบแทนความดีความชอบให้ทุกคนทีละคน”
“เอาล่ะ ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่”
“รับทราบ!”
............
ในสถานที่ทดลองหมายเลขแปด
ประมุขแห่งรัฐและท่านเฉินเดินนำหน้า ส่วนซูโม่กับหยางซิงเดินตามหลังมา
มองดูอุปกรณ์ดวงอาทิตย์เทียมอันซับซ้อนยิ่งนัก ประมุขแห่งรัฐอดรำพึงไม่ได้ว่า “คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า แค่เวลาสิบกว่าปี ประเทศเราก็สามารถก้าวหน้าได้ถึงขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นด้านการทหาร วิทยาศาสตร์ หรือแม้แต่เทคโนโลยีอวกาศ ตอนนี้ประเทศเราก้าวเข้าสู่ระดับแนวหน้าของโลกได้ทั้งหมดแล้ว เมื่อก่อนต่อให้คิดก็ยังไม่กล้าคิดเลยนะ!”
“ใช่แล้ว!”
“ช่วงไม่กี่ปีมานี้ประเทศเราพัฒนาเร็วเกินไปจริง ๆ พูดตามตรง ถึงผมเองก็ยังรู้สึกเหมือนฝันไป”
ท่านเฉินพยักหน้าอย่างมีอารมณ์ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นฉายแววอาลัยอาวรณ์
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ซูโม่ซึ่งยืนอยู่ข้างหลัง “โดยเฉพาะตั้งแต่เจ้าเด็กนี่โผล่มา ประเทศเราพัฒนาเร็วขึ้นเป็นสิบเท่า ไม่อย่างนั้นประเทศต้าหยางก็คงไม่ดันทุรังส่งกองกำลังทหารมาปฏิบัติการในทะเลน้ำเงินหรอก”
“ฮิกกินสันก็รู้ดี ถ้ายังไม่ยับยั้งการพัฒนาของประเทศเราไว้ อีกไม่นานประเทศเราจะแซงหน้าประเทศต้าหยางในทุกด้านแน่นอน”