"อ้อ แล้วอันหรานกับหว่างโยว เธอบอกพวกเขาแล้วหรือยัง?"
คำถามนี้ เขาอยากถามมานานแล้ว
เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคัก เขย่งปลายเท้าขึ้นไปกระซิบข้างหูซูโม่เบา ๆ
ซูโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตามีแววไม่อยากเชื่อ "เธอทำยังไงถึงได้นะ?"
"ไม่บอก!"
เหยียนจิ่วซีเชิดจมูกงามขึ้นอย่างเยาะ ๆ ทำหน้ากวนใส่ซูโม่ แล้วผลักเขาไปทางห้องน้ำ "ไปล้างมือ กินข้าว..."
หลังกินข้าวเสร็จ หลายคนก็นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา
ซูโม่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเล่าเรื่องที่ตัวเองจะไปตี้ตูให้ฟัง
"อะไรนะ?"
สีหน้าแม่ของซูไม่พอใจขึ้นมาทันที สายตาเป็นพิษเป็นภัยอย่างมาก "ทำไมต้องไปตี้ตูอีก? เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเองนะ? ยังไง ตี้ตูมันดีขนาดนั้นเลยหรือไง?"
"เสี่ยวโม่ งานแต่งงานของเธอกับเสี่ยวซีเหลืออีกไม่ถึงเดือนแล้ว มีอะไรที่รอแต่งงานเสร็จค่อยทำไม่ได้หรือยังไง?" แม่ของเหยียนพูดเสริมขึ้นมาอีกคน
หนิงไห่กลับไม่ได้พูดอะไร ในมุมมองของเขา ผู้ชายควรยุ่งกับเรื่องงานก็สมควรแล้ว
ส่วนเหยียนจิ่วซีถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวโม่ ไปตี้ตูทำอะไรเหรอ พาฉันไปด้วยได้ไหม?"
"ได้สิ!"
ซูโม่ลูบหัวเหยียนจิ่วซี แล้วอธิบายให้คุณนายผู้เป็นมารดาทั้งสองท่านฟัง "ครับคุณแม่ คุณน้า ตอนที่กลับมาเมื่อกี้ผมได้รับสายจากท่านเฉิน เขาบอกว่าเทคโนโลยีรักษาโรคมะเร็งบรรลุผลสำเร็จเต็มที่แล้ว ประเทศเตรียมจะจัดงานแถลงข่าวพรุ่งนี้ โดยจะเชิญทุกประเทศทั่วโลก และผมเองก็เป็นผู้รับผิดชอบงานนี้ด้วย"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ถึงยังไง ผมก็เป็นคนคิดค้นเทคโนโลยีนี้ เรื่องใหญ่แบบนี้จะขาดไม่ได้อยู่แล้ว"