"ใครบอกว่าขุดต่อไม่ได้?"
ทันทีที่ทุกคนได้ยินเสียงนี้ ก็พากันหันกลับไปมอง
คนที่มาคือซูโม่นั่นเอง ท่านเฉินพอเห็นเขา แววตาก็ฉายแววประหลาดใจ
เหยียนจิ่วซียืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังซูโม่ ถึงแม้จะรู้ว่าที่นี่อันตรายมาก แต่... แล้วยังไง?
ซูโม่เดินมาถึงข้างท่านเฉิน มองดูระดับการขุดตรงหน้า แล้วพูดเสียงหนักแน่น "ขุดต่อเถอะครับ เวลาใกล้หมดแล้ว"
พูดจบ ทุกคนก็ตั้งตัวไม่ติด
"ยังจะขุดอีก? แกเข้าใจไหมว่าแกกำลังพูดอะไร?"
"นี่แกเอาชีวิตพวกเรามาล้อเล่นรึไง?"
"แกมันไม่รู้เรื่องอะไรเลย! ขุดลงไปอีก เดี๋ยวได้พังเรียบ!"
"ขุดต่อไม่ได้จริง ๆ โครงสร้างทางธรณีมันจะพังอยู่แล้ว"
...
ต่อคำพูดเย็นชาของทุกคน ซูโม่ไม่แม้แต่จะใส่ใจ เขาหันไปมองท่านเฉิน แล้วพูดจริงจัง "ท่านเฉินครับ ช่วยหาเสาเหล็กตันมาให้ผมสามต้น"
"ได้สิ"
ท่านเฉินไม่ถามเหตุผล ส่งสายตาให้เหยี่ยวทันที เหยี่ยววิ่งออกจากอุโมงค์ไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ ท่านเฉินไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาทำได้แค่เลือกจะบ้าไปกับซูโม่!
ซูโม่หันกลับมามองทุกคน แล้วพูดเรียบ ๆ "ตลอดการขุดหลังจากนี้ ฉันจะอยู่ที่นี่ตลอด ใครกลัวก็ออกไปได้เลย ยังไงพวกคุณก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากอยู่แล้ว"
คำนี้เรียกว่าจุดชนวนความโกรธของคนหมู่มาก
"แกว่าไงนะ? คิดว่าพวกเรากลัวตายรึไง?"