"ฮ่าๆ—"
เสียงหัวเราะของหลี่เหรินฮุยเต็มไปด้วยความสะใจ "ท่านผู้อำนวยการจาง ต้องบอกว่าหัวหน้าฝ่ายรับสมัครของพวกเรามีสายตาดีกว่าพวกคุณ นั่นเป็นปัญหาของพวกคุณเอง"
"ผมก็แค่หมั่นไส้นายท่าทางได้เปรียบแล้วยังทำเป็นปากหนักแบบนี้ โมโหชะมัด เอาล่ะ ผมแค่โทรมาอวยพร วางสายล่ะ"
"ได้ๆ ไว้คุยกันใหม่"
วางสายโทรศัพท์ เห็นว่าไม่มีสายใหม่โทรเข้ามา หลี่เหรินฮุยก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
ลุกขึ้นไปชงชามาดื่ม จิบเบาๆ ใบหน้าแดงปลั่งด้วยความปลื้มใจ
"ซูโม่ ไอ้หนูเอ้ย กลายเป็นคนสำคัญของมหา'ลัยชิงหัวไปได้ยังไงเนี่ย!"
เพิ่งจะถอนหายใจเสร็จ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
-
โรงเรียนมัธยมศึกษาหมายเลขสองหลินไห่
หน้าประตูโรงเรียน มีแปะป้ายขนาดยักษ์ผืนหนึ่ง
《ขอแสดงความยินดีกับซูโม่ ศิษย์เก่าของเรา ที่ติดเข้าชิงรางวัลโนเบล โรงเรียนมัธยมหมายเลขสองภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง!》
ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนที่เดินเข้าออก ต่อให้เป็นคนเดินผ่านไปผ่านมาแถวหน้าประตูโรงเรียน ก็สามารถเห็นป้ายนี้ได้ชัดเจน
ห้องสาม ม.ปลายปีสาม
หลิ่วอวี้ฮัมเพลงเบาๆ เดินเข้าห้องเรียน เห็นนักเรียนในห้องกำลังคุยกันกุลีกุจอ กลับแปลกที่ไม่ได้เอ็ดตะโรแต่อย่างใด
เธอวางหนังสือเตรียมสอนลง กระแอมเบาๆ
"ทุกคนเงียบหน่อยนะคะ"
เสียงในห้องเงียบลงทันที สายตาหลายสิบคู่พากันจ้องมองหลิ่วอวี้บนเวที
เธอทำเป็นพูดอย่างสบายๆ "ข่าวในอินเทอร์เน็ต ทุกคนคงรู้กันแล้วใช่ไหมคะ?"
"รู้แล้ว!"
ทุกคนตอบพร้อมเพรียงกันเสียงดัง
"ดีมาก"
หลิ่วอวี้พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วพูดเสียงดัง "รุ่นพี่ซูโม่ของพวกเราติดเข้าชิงรางวัลโนเบล นี่ไม่ใช่แค่เกียรติของเขาคนเดียว แต่เป็นเกียรติของโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองของเราด้วย"