“ยกต่อไป!”
ใต้เวที ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ ตอนแรกที่ประกาศกติกา ใครๆ ก็คิดว่าซูโม่แพ้แน่ ในการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องแพ้
แต่ตอนนี้ ซูโม่ชนะรวดหกยกแล้ว!
แพ้แน่?
ไม่มีใครกล้าคิดแบบนั้นอีกแล้ว!
พลิกสถานการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า จนมองไม่ออกว่าขีดจำกัดของซูโม่อยู่ตรงไหน เป็นเหมือนหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง
คลาวด์หน้าซีดๆ แดงๆ แม้แต่ยูจีนที่เขาคาดหวังที่สุดก็ยังแพ้ซูโม่ ตอนนี้เหลืออีกสี่ยก ในชั่วขณะนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มหวั่นไหว
จะชนะได้จริงหรือ?
ไม่รู้!
คลาวด์หมดความมั่นใจตั้งแต่แรกแล้ว แต่การแข่งขันดำเนินมาถึงขั้นนี้ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ก็ต้องแข่งต่อ
“เชิญผู้เข้าแข่งขันคนที่เจ็ดจากกาเม่ยเล่อขึ้นเวที!”
แกรนท์ขึ้นเวทีเดินไปตรงหน้าซูโม่ แต่เดิมคิดว่าวันนี้คงไม่ถึงตาเขาแข่ง แต่เหตุการณ์กลับตรงกันข้าม หลังจากดูการแข่งขันหกยกของซูโม่ ในใจเขาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด
เหมือนไม่มีอะไรที่ซูโม่ไม่เป็น!
เจอคู่ต่อสู้แบบซูโม่ เขาไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย!
ถ้าให้แกรนท์ใช้สี่คำบรรยายซูโม่ เขาอยากบอกว่า: “น่าสะพรึงยิ่งนัก!”
“แข่งอะไร?”
ซูโม่สายตาสงบนิ่ง มองแกรนท์เรียบๆ ยังไงเสีย ตอนนี้มีทักษะลอกเลียนขั้นเทพ ไม่ว่าจะแข่งอะไรเขาก็ไม่หวั่น!
“ยืนกระโดดไกล!”
แกรนท์กลืนน้ำลาย เอ่ยขึ้น: “ใครกระโดดได้ไกลกว่าชนะ!”
“ง่ายจัง?” ซูโม่ฉายแววประหลาดใจในแววตา
แกรนท์: “…”
ง่าย?