“เฮ๊ะ?”
ได้ยินเสียงเตือนของโม่ตัวจิ๋ว ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้นเส้นเดียว แล้วถามด้วยความงุนงง “ระบบจะอัปเดตอีกแล้วเหรอ?”
ทุกครั้งที่ระบบอัปเดต ฟังก์ชันจะหายไปเป็นกอบเป็นกำ
จริง ๆ แล้วเขาไม่ค่อยชอบให้ระบบอัปเดตสักเท่าไหร่
เสี่ยวเสี่ยวโม่ “ทาสี ฉันรู้นะว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่ขอบอกให้ฟังว่า ยิ่งความสามารถของเจ้าแข็งแกร่งขึ้น ระบบก็ยิ่งช่วยเจ้าได้น้อยลง จนกระทั่งวันที่เจ้าไม่ต้องใช้ระบบอีกต่อไป ระบบจะทำการทำลายตัวเอง”
“อะไรนะ?”
ได้ยินคำว่า ‘ทำลายตัวเอง’ ซูโม่ถึงกับตาค้าง “เสี่ยวเสี่ยวโม่ เจ้าไม่ได้ล้อเล่นกับฉันใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่!”
เสี่ยวเสี่ยวโม่ “กฎเหล่านี้ถูกตั้งไว้ตั้งแต่วันแรกที่ระบบถือกำเนิดมาแล้ว”
“ใครตั้ง?”
“ไม่มีสิทธิ์ทราบ!”
ไม่ได้คำตอบอย่างที่หวัง ซูโม่ยิ้มเจื่อน ๆ ครุ่นคิดสักพัก แล้วตกลงใจในใจสุดท้าย
ใช้สิทธิ์สุ่มแบบกำหนดเป้าหมายหนึ่งครั้ง เพื่อช่วยชีวิตคนหนึ่งชีวิต ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่ขาดทุน!
“ใช้สิทธิ์สุ่มแบบกำหนดเป้าหมาย สุ่มผลบูรณะร่าง!”
“ใช้สิทธิ์สุ่มแบบกำหนดเป้าหมายหนึ่งครั้ง ปัจจุบันทาสีเหลือสิทธิ์สุ่มอีกศูนย์ครั้ง”
พอเสียงของโม่ตัวจิ๋วเงียบลง ฝ่ามือขวาของซูโม่ก็มีผลไม้สีเขียวปรากฏขึ้นหนึ่งลูก ขนาดเท่าผลพุทรา ทั้งลูกใสกระจ่างเหมือนครัสตัล แวบแรกที่เห็นเผลอว่าเป็นหยก
ทันทีที่ผลบูรณะร่างปรากฏตัว อากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นแปลก ๆ จะว่าเหม็นก็ไม่เห็นจะเหม็น แต่ก็ไม่ได้หอมตรงไหน
ซูโม่ส่องผลไม้นั่นอยู่ครู่ใหญ่ แล้วเก็บมันใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ก่อนรีบเดินทางไปหาเจี้ยนเยว่ทันที