สำหรับปฏิกิริยาของพวกเขา ซูโม่กลับเฉยเมยมาก ก่อนจะเริ่ม เขาก็คาดการณ์ผลลัพธ์ไว้แล้ว
ในสายตาของเจเน็ตที่มองซูโม่นั้นแฝงด้วยความทึ่ง ก่อนพบซูโม่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าความจำของมนุษย์จะน่าตกตะลึงถึงเพียงนี้
การแข่งขันที่คิดว่าต้องชนะแน่ๆ กลับกลายเป็นผลลัพธ์เช่นนี้
ชั่วขณะหนึ่ง ใจของเจเน็ตสับสน เธอคือหัวหน้าทีมของทีมโอเชียน่า แบกความหวังของทั้งทีมไว้บนบ่า แต่กลับผิดคำมั่นที่ให้กับลูกทีม
ยกเว้นเกมแรกที่เสมอ เธอเสียไปสองแต้มติด ที่สำคัญคือตาต่อไปเป็นตาซูโม่ตั้งโจทย์ ด้วยความสามารถที่ซูโม่แสดงออกมา ต่อให้เจเน็ตมั่นใจในตัวเองแค่ไหน ในใจก็ไร้ซึ่งความมั่นใจเลยสักนิด
แต่ถึงอย่างนั้น เจเน็ตก็จะสู้จนถึงวินาทีสุดท้าย!
คนทั่วไปเผชิญคู่ต่อสู้แบบซูโม่ อาจเลือกยอมแพ้ แต่เจเน็ตไม่ สำหรับเธอ แพ้ก็ต้องแพ้อย่างสง่างาม!
"คุณคือคนที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอ!"
เจเน็ตเดินมาหยุดตรงหน้าซูโม่ ดวงตาคู่สวยที่มองซูโม่ เปี่ยมด้วยแววตาที่ไม่เหมือนใคร
"ผมแค่โชคดี"
ซูโม่ยิ้มถ่อมตัว พยักหน้าให้เจเน็ต "คุณต่างหากที่เก่งจริง!"
ความหมายของประโยคนี้ บางทีอาจมีแค่ซูโม่เองที่เข้าใจ ในมุมมองของเขา ถ้าไม่มีระบบ ต่อให้เป็นอัจฉริยะธรรมดาก็ยังไม่ถึงขั้น จะไปเทียบกับอัจฉริยะระดับพลิกฟ้าพลิกแผ่นอย่างเจเน็ตได้ยังไง