การประท้วงของซูโม่ไม่ได้ผลอะไรกับประมุขและท่านเฉินเลยสักนิด ทั้งสองลากเขาขึ้นรถตรงไปยังตึกหน่วยงาน
ระหว่างทาง เทียนเป่ยมองซูโม่หน้าเปื่อย ๆ ผ่านกระจกมองหลังแล้วก็แอบขำในใจ
ที่เบาะหลัง ซูโม่ถูกผู้มีอิทธิพลทั้งสองกอดรัดไว้สองข้าง ได้แต่ยิ้มขื่น ๆ "ก็ผมไม่ได้บอกว่าไม่ไป ไม่ต้องทำกันขนาดนี้ก็ได้นะครับ?"
ท่านเฉินไม่เสียมารยาทแม้แต่น้อย พูดแซะทันควัน "ใครจะรู้ล่ะ ตอนลงรถเดี๋ยวแกหนีหายไปเฉียดฉิวก็ได้"
ซูโม่: "……"
ช่างมันเถอะ!
งั้นก็ตามใจพวกท่าน!
เขาก็ขี้เกียจจะอธิบายอะไรแล้ว
ยี่สิบกว่านาทีต่อมา รถจอดที่ลานจอดของตึกหน่วยงาน
ทั้งสามขึ้นลิฟต์ไปยังห้องประชุมชั้นบนสุด ทันทีที่เปิดประตูห้องออก ใบหน้าของซูโม่ก็เจือความประหลาดใจ
โต๊ะประชุมแถวหน้า สมาชิกสภาผู้อาวุโสมาครบทุกคนแล้ว
ซูโม่หันไปมองท่านเฉินแล้วถามแปลกใจ "เอ๊ะ... งั้นเหลือแค่พวกเราสามคนเนี่ยนะ?"
"ไม่งั้นล่ะ?"
ท่านเฉินขำ ๆ ส่งสายตาใส่ซูโม่เต็ม ๆ แล้วเดินไปนั่งข้างประมุขที่โต๊ะประชุม
เห็นดังนั้น ซูโม่จึงได้แต่นั่งลงเงียบ ๆ ข้างประมุข รู้สึกอึดอัดเมื่อสายตาของสมาชิกผู้อาวุโสทุกคนจ้องมาที่ตัวเอง "ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน ดูประมุขสิครับ หน้าผมมีดอกไม้งอกหรือไง?"
ประโยคเดียวทำให้ห้องประชุมที่เงียบสงบดังเสียงหัวเราะขึ้นมาเป็นระลอก