ห้องทำงาน
“ท่านอธิการครับ มีอะไรให้พวกเราช่วยเหรอครับ?”
ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีเพิ่งเข้ามาก็เห็นหลี่เหรินฮุยนั่งอยู่บนโซฟา
หลี่เหรินฮุยรินน้ำชาให้ทั้งสองคนก่อนจะเอ่ยปากว่า “เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักเรียนแลกเปลี่ยนน่ะ”
“นักเรียนแลกเปลี่ยน?”
ซูโม่ชะงักไป ช่วงไม่กี่วันก่อนเปิดเทอม เขาทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่ชิปตัวที่ 5 ของเสี่ยวเสี่ยวซี พอได้เครื่องฉายแสงลิโทกราฟีมาแล้ว เขาก็ตั้งใจจะทำชิปตัวที่ 4 ให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วเริ่มออกแบบและวิจัยชิปตัวที่ 5 ซึ่งเป็นชิปตัวสุดท้ายในสายตาเขา
แต่พอได้ยินคำว่า ‘นักเรียนแลกเปลี่ยน’ ซูโม่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องนี้อยู่ แค่นั้นก็เฟลเลย
“นี่แกคงไม่ได้ลืมเรื่องนี้ไปแล้วใช่ไหม?” หลี่เหรินฮุยเห็นปฏิกิริยาของซูโม่ หน้าดำเป็นปีกทันที
“ไม่มีทางครับ”
ซูโม่รีบส่ายหัว ปฏิเสธเสียงดัง “ผมจะลืมได้ยังไง? ท่านอธิการครับ ความจำของผมดีแค่ไหนท่านก็รู้นี่ครับ!”
อะไรที่เรียกว่าต่อหน้าตบตา?
นี่แหละ!
“พอได้แล้ว”
หลี่เหรินฮุยโบกมือ ก่อนพูดเสียงจริงจังว่า “ตามวันที่นัดหมายไว้ พรุ่งนี้บ่ายพวกแกต้องบินไปประเทศต้าหยาง การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ใช้เวลาหนึ่งเทอม พอไปถึงมหาวิทยาลัยกาเม่ยเล่อ พวกแกจะได้รับการดูแลและสภาพแวดล้อมการเรียนที่ดีที่สุด
“ยังมีเรื่องการแข่งขันที่นัดไว้ถูกยกเลิกแล้ว ทางฝั่งกาเม่ยเล่อคงโดนไอ้หมอนี่ขู่ซะแล้วล่ะ”