ร่างเงางามหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ใต้หอพักชาย ราวกับนางฟ้าที่ไม่กินของกินในโลกมนุษย์ งดงามถึงขีดสุด
ทุกยิ้ม ทุกการเคลื่อนไหว แม้แต่เพียงหันมามอง ก็ล้วนสวยจนหาที่ติไม่ได้ ใครได้เห็นสักครั้ง ก็เหมือนจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
หนุ่มๆ ที่เดินเข้าออกพอเห็นสาวคนนี้ ก็แววตาวาววับไปด้วยความหลงใหล
แต่ก็น่าแปลก ถ้าเป็นปกติคงมีหนุ่มใจกล้าจำนวนไม่น้อย หน้าด้านเข้าไปขอเบอร์สาวแล้ว ทว่าวันนี้กลับไม่มีใครทำแบบนั้นเลย
มองแค่แวบเดียวก็ก้มหน้าเดินหนีไป
เพราะหนุ่มๆ พวกนี้รู้กันดี ว่าสาวเจ้ามีเจ้าของจับจองแล้ว พอนึกถึงฐานะของเจ้าของคนนั้น ใจของทุกคนก็เหมือนมีภูเขาลูกโตมาทับอกไว้
สาวนั่นก็คือเหยียนจิ่วซี เธอยืนตัวปลิวอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปยังประตูหอพักชาย แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“รุ่นพี่ครับ รอผมอยู่หรือเปล่า?”
ทันใดนั้น เสียงผู้ชายก็ดังขึ้นข้างหลังเหยียนจิ่วซี ใครล่ะถ้าไม่ใช่ซื่อจุน
พริบตาที่เหยียนจิ่วซีเห็นซื่อจุน แววตาก็ฉายแววรังเกียจขึ้นมาทันที พูดเสียงเย็นว่า “ฉันไม่ได้สนิทกับนายนะ ช่วยอย่ามาทำลายอารมณ์ดีของฉันได้ไหม”
“รุ่นพี่พูดแบบนี้ไม่ถูกนะครับ”
สายตาของซื่อจุนกวาดไปทั่วเรือนร่างสูงระหงของเหยียนจิ่วซีอย่างไร้ความเกรงใจ มุมปากแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “วันรายงานตัว รุ่นพี่ยังเรียกผมว่าน้องเลยไม่ใช่เหรอ แล้วเราก็อยู่โรงเรียนมัธยมหมายเลขสองเหมือนกันด้วย รุ่นพี่ไม่ควรดูแลน้องคนนี้หน่อยเหรอ?”