หมาสินะ?
ถึงแม้ภาษาจีนของไมลอสจะไม่ได้เรื่อง แต่ก็ฟังออกว่านี่เป็นคำด่า ใบหน้าพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาเป็นตัวแทนของประเทศต้าหยาง ก่อนหน้านี้ไปที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับขับสู้ราวกับแขกผู้มีเกียรติไม่ใช่รึไง?
ก็แหงล่ะ ก็ตำแหน่งของประเทศต้าหยางในเวทีโลกมันก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น!
ทำไมพอมาเยือนเซี่ยกั๋ว ทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป?
ช่างอัดอั้นเสียจริง!
"แกแน่ก็ลองพูดอีกทีซิ!"
เหมาวินปินตัวสั่นเทิ้ม นัยน์ตาแดงก่ำจ้องแผ่นหลังของ รปภ. หลายนาย
"พอได้แล้ว งานแถลงข่าวสิทธิบัตรกำลังจะเริ่มแล้ว"
ไมลอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ในฐานะตัวแทนประเทศต้าหยาง ย่อมรู้แก่ใจดีว่าอะไรสำคัญที่สุด จึงเอ่ยกับเหมาวินปินช้า ๆ "เข้าไป"
"ครับ!"
เหมาวินปินแม้จะกัดฟันกรอด ๆ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของไมลอส ยามปกติอาจจะเรียกพี่เรียกน้องกันจริง แต่ว่าก็รู้สถานะของตัวเองดี
ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ พอได้เห็นแผ่นหลังห่อเหี่ยวของไมลอสและพวก ก็พากันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจสุด ๆ
"หน้าด้านไร้ยางอาย!"
"ด้วยความสัมพันธ์ของสองประเทศตอนนี้ ประเทศต้าหยางยังกล้าส่งตัวแทนมาร่วมงานแถลงข่าวครั้งนี้อีกเหรอ?"
"ต้องมาสืบราชการลับแน่!"
"เฮ้ย พวกนายว่าเมื่อกี้ซูโม่เป็นคนลงมือไหม?"
"ใช่ ฉันเห็นเลย อาจารย์ซูยื่นขาออกมาข้างหนึ่ง แล้วพวกนั้นก็ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นหมด"
"แต่นี่มันก็ฟลุคเกินไปแล้วป่ะ? ขวางคนตั้งหกคนรวดเดียวเนี่ยนะ?"
"ท่าไม้ตายสะกัดดาวเท้าพิฆาตชัด ๆ!"
ภายในสนามกีฬา
ใจกลางลานมีเวทียกพื้นขนาดประมาณสิบตารางเมตรตั้งอยู่ ด้านล่างเวทีจัดเรียงเก้าอี้ไว้หลายร้อยตัว ส่วนรอบ ๆ นั้นแน่นขนัดไปด้วยผู้สื่อข่าวจากสื่อต่าง ๆ ทั่วโลก