"ไสหัวไป!"
ซูโม่ด่าไปอย่างไม่พอใจนัก พอได้กลิ่นที่ลอยเข้ามาปะทะจมูก ก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาทันที
เปิดใช้โหมดสติสัมปชัญญะสมบูรณ์!
อารมณ์กลับสู่ความสงบในทันที เมื่อมองไปที่แก้วน้ำมะระขี้นกในมือ ก็ไม่มีแม้แต่คลื่นความรู้สึกในดวงตา
เขายกกระติกน้ำขึ้นจ่อที่ปาก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างมุ่งมั่น
"กลั่ก กลั่ก..."
แค่เวลาไม่ถึงสิบวินาที น้ำมะระขี้นกอย่างน้อยสองลิตรก็หมดลงท้อง
ราวกับปลาวาฬดูดน้ำ!
หลังจากดื่มหมด ซูโม่จึงวางกระติกน้ำลง แล้วมองหน้าจ้าวหลิงเอ๋อด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ผ่านด่านได้แล้วหรือยัง?"
จ้าวหลิงเอ๋อ: "..."
ทุกคน: "..."
ในห้องถ่ายทอดสด ชาวเน็ตทั้งหมดต่างตกตะลึงกันหมดแล้ว
"เอ๊ะ ฉันเห็นอะไรเนี่ย?"
"แค่นี้เองเหรอ?"
"สุดยอดมาก ทั้งโหดทั้งกับเพื่อน และโหดกับตัวเองสุดๆ ฉันขอคารวะ!"
"ฉันแค่อยากถามทุกคนในนี้ นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"
"จะเป็นอะไรไหมนะ เห็นแล้วน่าสยุก"
...
จ้าวหลิงเอ๋อ มองกระติกน้ำที่ว่างเปล่า สีหน้าเกร็งขึ้นเล็กน้อย "ซู โม่ ซูโม่! นายไม่เป็นอะไรไหม ฉันแค่พูดเล่น ๆ นายก็ดื่มไปแล้วหรอ?"
"จริง ๆ ต่อให้ไม่ดื่ม ฉันจะปล่อยนายไปอยู่แล้วด้วย นาย... นายจะดื่มไปได้อย่างไรเนี่ย แล้วถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เสี่ยวซีต้องเกลียดฉันไปเลยแน่ ๆ!"
ซูโม่: "..."
ทำไมไม่พูดก่อนล่ะ?
ทำไมไม่พูดก่อนล่ะ?!
ทำไมไม่พูดก่อนล่ะ!!!
ดื่มไปแล้ว แล้วยังจะพูดเรื่องแบบนี้ออกมามีประโยชน์อะไรอีก?