มื้ออาหารค่ำนั้นผ่านไปอย่างอบอุ่นชวนให้ใจพลอยอุ่น จบมื้อ ทั้งครอบครัวก็นั่งคุยกันในห้องรับแทบไม่ยอมเลิก กระทั่งดึกมากแล้วจึงแยกย้ายกันเข้าห้อง
ในห้องนอน
ซูโม่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองทัศนียภาพยามราตรีภายนอกจนเผลอเหม่อไปเอง เสียงน้ำพร่ำพรือจากห้องอาบน้ำค่อย ๆ ดึงสติของเขากลับมาสู่ความเป็นจริง
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว
นั่นคือรักษาทุกสิ่งที่มีตอนนี้เอาไว้!
เสียงน้ำดังสนั่น——
หยานจิ่วซีเดินออกมาจากห้องอาบน้ำเท้าเปล่า ห่อตัวเองด้วยผ้าขนหนู ขายาวเรียวงามเปลือยเปล่ารับอากาศ เส้นผมยังเปียกปอนหยดน้ำริน กลิ่นหอมอ่อนละมุนลอยตามเธอออกมาจนชวนใจให้เบิกบาน
ได้ยินเสียง ซูโม่จึงหันกลับมา พอเหลือบเห็นความงามตรงหน้าก็อึ้งตันทันที
หญิงสาวเห็นเขาจ้องตาค้างใส่ตัวเอง ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมา เธอเดินย่อย ๆ เข้ามาหา แขนทั้งสองพาดรอบคอเขาเป็นธรรมชาติ ดวงตาแลบแปล่วประปรายด้วยหยดน้ำความหวาน แล้วผ้าขนหนูก็หลุดร่วงลง “สวยไหม?”
ซูโม่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ “ส-สวย”
“งั้นก็ยังไม่ไปอาบน้ำอีกเหรอ?”
“ก็…เสี่ยวซี จริง ๆ เช้านี้เค้าอาบไปแล้วนี่”
“ห๊ะ?”
เสียงเพิ่งหลุดจากปากหยานจิ่วซี ทว่าเท้าเธอกลับเบาวูบ วินาทีถัดมาร่างทั้งร่างก็ถูกซูโม่อุ้มขึ้นมาแนบอก พอนึกภาพสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ความร้อนก็ลามขึ้นบนใบหน้าจนเปล่งสี
แต่คราวนี้เธอไม่ได้อายแบบครั้งก่อน ๆ ตรงกันข้ามกล้าหาญเงยหน้าขึ้นมา ลมหายใจอุ่น ๆ พร้อมกลิ่นหอมกระซิบว่า “เสี่ยวโม่ เค้าอยากมีน้องเบบี๋นะ”