“รู้สิครับ รู้อยู่แล้ว”
ใบหน้าของซูโม่แลบรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม “เรื่องนี้ผมจัดการเรียบร้อยไปแล้วตั้งแต่ต้น เรื่องคนเนี่ย ฝากไว้กับผมได้เลย”
ผู้อาวุโสเฉินงงสุด ๆ “คุณจะแก้ยังไงล่ะ? ที่การบินอวกาศก็มีแค่นั้นแหละคน แถมยัง…”
ไม่ทันผู้อาวุโสเฉินจะพูดจบ ซูโม่ก็ส่ายหน้าแล้วขำออกมา
เห็นดังนั้น ผู้อาวุโสเฉินก็จ้องตวัดตาไม่พอใจ “ขำอะไรน่ะ? ขำอะไรนักหนา?”
“เปล่าเปล่า ไม่ใช่แบบนั้น!”
ซูโม่รีบอธิบาย “ผู้อาวุโสเฉิน คุณเข้าใจผิดแล้ว!”
“ผมขำเพราะตั้งแต่แรกก็ไม่ได้คิดจะใช้คนจากที่การบินอวกาศอยู่แล้วครับ”
“ห๊ะ?”
ใบหน้าของผู้อาวุโสเฉินขึ้นสีตกตะลึง “ไม่ใช้คนที่การบินอวกาศ แล้วคุณจะทำยังไง?”
ในสายตาของเขา ถ้าไม่ใช้คนจากที่การบินอวกาศ ก็ไม่มีใครเหลือให้ใช้แล้ว ยังไงก็ตาม นี่คือการสร้างสถานีอวกาศระหว่างประเทศนะ แม้แต่คนของที่การบินอวกาศยังต้องผ่านการฝึกอบรมพิเศษเลย
ซูโม่ยิ้มแฉ่งแล้วถามกลับ “ผู้อาวุโสเฉิน ยังจำได้ไหมครับว่าผมตั้งทีมวิจัยขึ้นมาหนึ่งทีม พอแผนงานร้อยดาวระยิบได้รับอนุมัติเป็นที่เรียบร้อย ผมก็สั่งให้ทุกคนเริ่มศึกษาความรู้ที่เกี่ยวข้องไปแล้ว”
ผู้อาวุโสเฉินมึนตึ้บไปหลายวินาที พอได้สติก็ตบบ่าซูโม่อย่างภูมิใจ “เก่งนะแก…เอ้ย นะเจ้าตัวเล็ก เอามาเก็บไว้ใช้ล่วงหน้าแล้วสินะ!”
ซูโม่ยิ้มแหย ๆ ไม่อธิบายอะไรต่อ ลูบท้องตัวเองเบา ๆ แล้วพูดให้ต้องคิดตาม “งานก็ทำเสร็จแล้วนี่ ทีนี้ก็…เอ่อ…เข้าใจนะครับ?”